ერთი ძველი, ბავშვობისდროინდელი ამბით დავიწყებ.
სკოლაში ენთუზიასტი პიონერხელმძღვანელი გვყავდა – ახალგაზრდა და ენერგიული ქალი. პიონერთა ოთახი ლენინის და გორბაჩოვის სურათებით, სსრკ-ს ჰიმნის და გერბის თვალსაჩინო პლაკატებით, პრიალა ფურცელზე დაბეჭდილი პიონერის ფიცით, ცნობილი რევოლუციონერების, პარტიზანი და იატაკქვეშელი ბავშვების სურათებით ჰქონდა გაფორმებული. დოლიც იქვე იდო, საყვირიც და კუთხეში დიდი წითელი დროშა იყო აყუდებული, საინვენტარიზაციო ნომრით.
ახალგაზრდა და ენერგიული ქალი იყო ჩვენი პიონერხელმძღვანელი-მეთქი, ტყუილად არ მითქვამს – სასკოლო კონფერენციასაც კი ამზადებდა თემაზე “გარდაქმნა და პიონერი”. მე მოხსენება უნდა წამეკითხა რაისა მაქსიმოვნას “პიონერსკაია პრავდაში” დაბეჭდილი ვრცელი ინტერვიუს მიხედვით, მაგრამ კონფერენცია ჩაიშალა და გადავრჩი.
მერე ბათუმიდან წამოვედი და 91 წლის შემოდგომაზე, ორიოდე დღით ჩასულმა, სკოლაშიც შევირბინე.
