ამ წიგნის წაკითხვას საერთოდ არ ვაპირებდი – სიტყვა “ბესტსელერს“ სკეპტიკურად ვუყურებ და იმიტომ, მაგრამ ისე მოხდა, რომ მაინც გადავფურცლე. გადავფურცლე და ვეღარც გავუშვი ხელი.
ან როგორ გავუშვებდი, როცა ისეთი ჯოჯოხეთური თამაშის მონაწილე გავხდი, ნებისმიერს შოკს მოჰგვრიდა. ვნახე აპოკალიფსის შემდგომი სამყარო, ფენიქსივით ფერფლიდან აღმოცენებული სახელმწიფო და მისი რაიონები – ეკლიანი მავთულით გაყოფილი თორმეტი სექტორი, რომლებიც დღემდე ისჯებიან რამდენიმე ათეული წლის წინანდელი ამბოხისთვის. სასჯელი კი შემაძრწუნებელია – ყოველ ზაფხულს თითოეული რეგიონი ორ მოზარდს აგზავნის ტურნირზე, სადაც გადარჩენის შანსი თითქმის არ არსებობს… ვნახე, როგორ მიემართებიან სასიკვდილოდ ბავშვები მხოლოდ იმისთვის, რომ მათ მშობლებს არ დაავიწყდეთ – კაპიტოლიუმი ხელშეუხებელია.
არა, ეს არც ლაბირინთში ჩასაფრებული მინოტავრის მითია და არც რომაელ გლადიატორთა არენა – ეს სიუზენ კოლინზის “შიმშილის თამაშები“ გახლავთ – ერთ–ერთი საუკეთესო ანტიუტოპია, რაც კი ოდესმე წამიკითხავს… დახვეწილი ლიტერატურული კოქტეილი და დინამიკური სიუჟეტი, თავბრუდამხვევი პასაჟები და ძალიან, ძალიან ნამდვილი ხასიათები, იოტისოდენა სიყალბის გარეშე…
