Feeds:
Posts
Comments

Posts Tagged ‘თანამედროვე ქართული ლიტერატურა’

აკა მორჩილაძე. "შენი თავგადასავალი". ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობა. თბილისი, 2003

თქვა ამ კაცმა, მწერლობას არ ვაპირებ, წერაში მიშლის ხელსო, მაგრამ რად გინდა – მაინც არ ვეშვებით, თანამედროვეობის ერთერთ ყველაზე პოპულარულ ავტორად მოვიხსენიებთ, ხან დაფნის გვირგვინებს და პალმის რტოებს ვაჩეჩებთ, ხან ქვებსაც ვესვრით (დათა თუთაშხიასი არ იყოს, არ შეგვიძლია უმაგამბავოდ და რა ვქნათ); ერთი ეგ არის, სერიოზული ეჭვი მაქვს, თავად აკა მორჩილაძეს არც პირველი ენაღვლება და არც – მეორე. მოკალათებულა თავისთვის, მყუდროდ და აწკაპუნებს კლავიატურას. ისე, სულ მგონია, რომ სადღაც, ძველთაძველ, ბუხრიან-ხალიჩებიან სახლში წერს, სადაც კედლებზე თოფ-იარაღი და წინაპრების ფოტოები ჰკიდია.

ოღონდ, გაბრაზებული წერს ნამდვილად. იმიტომ, რომ “შენი თავგადასავალი“ ძალიან გულმოსული წიგნია, პირთამდეა გაძეძგილი ოთხმოცდაათიანების აგრესიით, ტკივილით, შიშითა და ბოღმით; ნარკოტიკით გაბრუებული გონების წარმოსახვა ისეთ ასოციაციურ და ლიტერატურულ კოქტეილს ქმნის, ცალი თვალით გეტირება, ცალით – გეცინება…

(more…)

Read Full Post »

გიო მგელაძე. SMS გამომცემლობა "საუნჯე". თბილისი, 2013

ათიოდე დღის წინ, “ფეისბუქზე” მოსაწვევი მომივიდა – გიო მგელაძის მოთხრობების კრებულის პრეზენტაციაზე გეპატიჟებითო.

ჩვენი ავტორებისა და გამომცემლობების წყალობით, ახალ-ახალი სასუსნავის დასაგემოვნებლად კვირაში ერთხელ მაინც იშლება სუფრა, მაგრამ ყველგან მისვლას ვერ ვახერხებ – ოხერი სამსახურის ამბები თქვენც კარგად მოგეხსენებათ.

ოღონდ, აქ წაუსვლელობა არაფრით იქნებოდა. თავგადადებული სინემანიაკი ნამდვილად არ გახლავართ, მაგრამ “არა, მეგობაროს” შესახებ ჩემნაირ უვიცსაც კი სმენია და ცნობილი რეჟისორის ლიტერატურული დებიუტის გამოტოვება არც მიფიქრია.

ბევრი რომ არ გავაგრძელო, მოწვევა დიდი მადლობებით მივიღე და ივენთ-ლენტს დავუყევი. აბა, რა ხდება, ხალხი რას ამბობს-მეთქი…

(more…)

Read Full Post »

ანა კორძაია-სამადაშვილი. "ვინ მოკლა ჩაიკა". ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობა. თბილისი, 2013

იცით, ვინ არის ჩაიკა?

რუსულის მცოდნეები ტყუილად ნუ გამოიდებთ თავს.

ნურც ის ხალხი შეწუხდება, გრამატიკის წესებს ზედმიწევნით რომ იცნობს და მენტორული ტონით ნუ შემისწორებს – “ვინ” კი არა, “რა”-ო.

იმიტომ, რომ არც ერთ თქვენგანს ამ კითხვაზე პასუხი არ აქვს, როგორც მე არ მქონდა გუშინდლამდე.

ჰო, ვინც ანა კორძაია-სამადაშვილის ახალი რომანი უკვე წაიკითხა, ისინი არ ითვლებიან. ჩემი არ იყოს, მათაც უკვე ეცოდინებათ, რომ ჩაიკა ის ქალია, გეიებთან ერთად რომ ტუსოვკობს, მათთან ერთად თვრება, მათთან ერთად დაეხეტება ტყე-ღრეში, მოკლედ, მეგობრობს, რა. თვითონ კი ჩაიკაა. ჩაიკა, სახელად ელისაბედი. ელისოც შეიძლება, ელოც – როგორც გენებოთ.

(more…)

Read Full Post »

Hieronymus Bosch. The Last Judgment

ოდესღაც ძალიან მიყვარდა პოეზია.

შემეძლო, ლექსების ფურცვლაში ღამე გამეთენებინა და მერე მეგობრებისთვის წამეკითხა მოწონებული სტრიქონები აღფრთოვანებული ხმით და ანთებული თვალებით.

ოღონდ ეს იყო ადრე. ძალიან ადრე.

მას შემდეგ ბევრმა წყალმა ჩაიარა და ჩემში ნელ-ნელა ჩაინავლა ყრმობისდროინდელი სიყვარული – ცხოვრებისეულმა პროზამ დაჯაბნა.

ალბათ, ასე დარჩებოდა კიდევ კარგა ხანს, თუ სამუდამოდ არა, შემთხვევით ერთი გოგოს სტროფებს რომ არ გადავყროდი.

თავიდან ჩვეულებრივი გოგო მეგონა – მხიარული, ქერათმიანი, ყვითელი კაბების, მზისა და რუჯის მოყვარული. აი, ისეთი, ყოველი ფეხის ნაბიჯზე რომ შეხვდები.

მერე, ფოტოებს რომ დავაკვირდი, შევამჩნიე – როცა იღიმებოდა, თვალები მაშინაც სევდიანი ჰქონდა.

შემიყვარდა მისი ჩანაწერების კითხვა. ზოგი მეტად მომწონდა, ზოგი – ნაკლებად, მაგრამ ის კი შევამჩნიე, რომ ხანდახან, ჩემთვის, ზოგიერთ სტრიქონს ვიმეორებდი ხოლმე.

ისიც, თითქოს ჯიბრზე, ხშირ-ხშირად მახვედრებდა ახალ ნოუთებს ფეისბუქის კედელზე. წავიკითხავდი და გულზე მომხვდებოდა.

და ამ რამდენიმე დღის წინ ისეთი ლექსი დადო, შოკიდან ჯერ არ გამოვსულვარ.

(more…)

Read Full Post »

დიანა ანფიმიადი. "პირადი კულინარია". ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობა. თბილისი, 2013

პოეზიას პროზა რომ მირჩევნია, ათასჯერ მითქვამს, ბლოგსაც ეტყობა და, მგონი, ჩემმა ყველა სტუმარმაც იცის.

ერთი ეგ არის – არ არსებობს წესი გამონაკლისის გარეშე და დიანა ანფიმიადის ლექსებს, ჩემი ღრმად პროზაულობის მიუხედავად, მაინც დიდი სიამოვნებით ვკითხულობ.

“კონსპექტური მითოლოგიაც” მაქვს შინ და ცინცხალ “ახლოხედვის ტრაექტორიაზეც” მსმენია, სულ ახლახანს რომ გამოსცა “საუნჯემ”, თაროებზე კი “ცხელი შოკოლადის” ფერად-ფერადი ნომრებიც მომეძებნება.

“ცხელი შოკოლადი” ამ პოსტთან რა შუაშიაო, არა მგონია, ვინმემ მკითხოს, მაგრამ მაინც გეტყვით, რომ ზუსტად იქ დაიწყეს, ერთ მშვენიერ დღეს, დიანას კულინარიული დღიურების ბეჭდვა.

მე კიდევ სასუსნავზე დაწერილი ტექსტებზე ჰიჩკოკური დიეტის დროსაც ვერ ვამბობ უარს.

(more…)

Read Full Post »

ტესტი

დიდხანს უყურა ორ წითელ ხაზს. დახუჭავდა თვალებს, გაახელდა, ისევ ორი ხაზი იყო. ყველაფერს გაიღებდა, ოღონდ ერთი გამქრალიყო. ის კი ჯიბრზე არ ქრებოდა.

- რომ წახვალ, ჩემზე დაწერ რამეს?

ყველაფერი თავდაყირა დადგა და თუ როდესმე რამე უნდა დაეწერა, ალბათ ბოლოდან. ოღონდ ვერ მიხვდა, რატომ სთხოვა მასზე რამე დაეწერა, რადგან ბოლოს რაღაც ჩანახატის მსგავსი მეთერთმეტე კლასში დაწერა, პასკალს რომ კითხულობდა და სოფელს აკვირდებოდა.

ახალი წელი მალე შემოვა. სოფელს არაფერი ეტყობა.

უსიცოცხლობა და სიმშვიდე – ამაღამ შიმშილი არავის ემუქრება. აუტანელია ეს სიმაძღრე და სიმშვიდე, სიზანტე, კმაყოფილება – წინააღმდეგობა ჩვენი ბუნების არსთან.

“აქ აშკარად მეტყობა იმ დამთრგუნველი წიგნის გავლენა”.

კაცმა არ იცის, რამ გაახსენა ცამეტი წლის წინანდელი დღიურის ბოლო ჩანაწერი. მაშინ მიხვდა, წერა არ უნდა გაეგრძელებინა, თუ არ უნდოდა მთელი ცხოვრების განმავლობაში საკუთარი თავისთვის დაეცინა.

(more…)

Read Full Post »

მაკა მიქელაძე. "სურათი". პალიტრა L. თბილისი, 2012

იაფი წიგნების ეპიდემიამ, ორიოდე წლის წინ რომ დაგვატყდა თავს, შედეგად ის მოიტანა, რომ  დღეს უკვე გაზეთი და ჟურნალი არ გამოდის, თან რომელიმე სერიის რომელიმე ტომი არ მოჰყვებოდეს. “ბიბლიოცუნამის” ავ-კარგზე, ხარისხზე ან, თუნდაც, საავტორო უფლებების დაცვაზე ახლა ნუ ვილაპარაკებთ – გამომცემლების სინდისზე იყოს… თუმცა, ისიც კია – ამ ერთფეროვან და, ჩემი მოკრძალებული აზრით, ფრიად უგემოვნოდ შერჩეულ მასაში ზოგჯერ ისეთ ხარისხიან საკითხავს გადაეყრები, სასიამოვნოდ გაგაოცებს.

“ლიტერატურულ პალიტრას” მკითხველი კარგად იცნობს – პროზასაც ბეჭდავს და პოეზიასაც, თანამედროვე ქართველ მწერლებსაც უთმობს ფურცლებს და არც აქტუალურ თარგმანებს ივიწყებს – ერთი სიტყვით, კლასიკური ჟურნალია. ჰოდა, შარშან რომ გავიგე, “ახალი ქართული ლიტერატურის” სერია იგეგმებაო, დავინტერესდი. არ ჩანდა ურიგო ჩანაფიქრი.

(more…)

Read Full Post »

მარი ბექაური. "ბებია, რეი და ამერიკა". ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობა. თბილისი, 2012

ლიტერატურული პოსტებისთვის ავტორებს არასოდეს ვარჩევ საგანგებოდ. ზოგჯერ სიახლეებზე ვწერ, ზოგჯერ კარგა ხნის წინ წაკითხული წიგნი მომხვდება ხელში, ან რაიმე ასოციაციის წყალობით გამახსენდება და ჩემეული იმპრესიების მკითხველისთვის გაზიარება მომინდება.

მარი ბექაურის “ბებია, რეი და ამერიკა“ “სულაკაურში” მორიგი სტუმრობისას ვიყიდე და მეორე თუ მესამე დღეს, სამსახურისკენ მიმავალმა, ჩანთაში ჩავაგდე. ვიფიქრე, თვალს გადავავლებ–მეთქი.

თვალის გადავლების რა მოგახსენოთ და კოხტა, ჭრელყდიანი პოკეტბუქი ორიოდე საათში შემომეკითხა. პირველი, რაც გამახსენდა, გრიბოედოვის ცნობილი, ლამის ანდაზად ქცეული გამოთქმა იყო: “Хорошо там, где нас нет”. ჰოდა, თუ მარი ბექაურს უნდოდა, ამ ფრაზის ჭეშმარიტებაში დავერწმუნებინეთ, ეს ძალიან ლაზათიანად გამოუვიდა.

(more…)

Read Full Post »

Older Posts »

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 1,369 other followers

%d bloggers like this: