Feeds:
Posts
Comments

Posts Tagged ‘დიოგენე’

ამერიკელები

ბოლო პოსტებს ბიბლიო-სერიებზე ვწერ.

არა, საწინააღმდეგო არაფერი მაქვს – ტომეულების შეგროვება ბავშვობიდან მომწონს-მეთქი,  უკვე გითხარით. თან, ისეთი სიახლეებია, რამდენი წიგნიც არ უნდა გეგულებოდეს შინ და რაც არ უნდა იწუწუნო, თაროების ადგილი აღარ მაქვსო, გვერდს ვერაფრით აუვლი. ჰოდა, მიეწყო ასე – გემრიელად და საინტერესოდ.

დღეს “დიოგენეს” ამბებს მოგიყვებით.

(more…)

Read Full Post »

theft signature

სიმართლე გითხრათ, ახლად გამოცემულ წიგნებზე წერას ვერიდები – ადვილი შესაძლებელია, რაიმე წამომცდეს და რომელიმე თავგადაკლულ ბიბლიოფილს პირველად წაკითხვის სიამოვნება ჩავაშხამო. თუმცა “დიოგენეს ბიბლიოთეკის“ მორიგი ავტორით იმდენად მოხიბლული დავრჩი, ცდუნებას ვერ გავუძელი და ბოლო გვერდები ჩავათავე თუ არა, კომპიუტერს მივუჯექი პოსტის ჩასაწიკწიკებლად.

ახლა, რამდენად კარგად ჩავაწიკწიკე, უკვე სტუმრების შესაფასებელია, მაგრამ მთავარი ის არის, რომ ავსტრალიელი მწერლის – პიტერ კერის შემოქმედებას ჩემი სახით ერთგული მკითხველი შეემატა.

არადა, თხრობა, თავიდან, ცოტა არ იყოს, მოსაწყენი მომეჩვენა – თითქოს დინამიკა და სიმძაფრე აკლდა, მაგრამ ავტორის სტილმა მაინც მომხიბლა – ძალიან დახვეწილი, თავისუფალი და ლაღი წერის მანერა ჰქონდა, თანაც სიყალბის ნატამალი არ შეიმჩნეოდა.

ჰოდა, ვერც კი შევნიშნე, ისე ჩამითრია სახელგანთქმული ავსტრალიელი მხატვრის – მაიკლ ბოუნის ამბავმა, რომელსაც ჯერ კიდევ ცოტა ხნის წინ მომხიბვლელი ცოლიც ჰყავდა, უსაყვარლესი რვა წლის ბიჭუნაც და არც ფული აკლდა, არც პოპულარობა. ბედის უკუღმართობამ კი, ამ ყველაფრის დაკარგვას ვინ ჩივის, გისოსებს მიღმა  ამოაყოფინა თავი.

(more…)

Read Full Post »

Chuck Palahniuk. Fight club
ვისაც ლამაზად გარანდულ-გაშალაშინებული ამბები უყვარს, ეს წიგნი არ მოეწონება.

ზოგმა, შეიძლება, ზიზღითაც გადააგდოს გვერდზე – ეპატაჟი უკეთ შეფუთულიც მინახავსო.

მთავარი შეცდომაც, მგონი, სწორედ იმაშია, რომ მკითხველთა ნაწილი ჩაკ პალანიკის “მებრძოლთა კლუბს” თავის დამკვიდრების სკანდალურ მცდელობად თვლის.

იმედია, ჩემი ტონი მენტორულად არ მოგეჩვენებათ – ღმერთმა დამიფაროს. უბრალოდ, იმპრესიების გაზიარებას ვაპირებ.

მომკალით და ეპატაჟი აქ ვერ დავინახე. არც თემაა გაცვეთილი – საკუთარი თავის ძიებისა და შეცნობის უტყუარი გზისთვის ჯერ არავის მიუგნია. წიგნის გმირებიც სწორედ ამას ცდილობენ – ვისაც როგორ გამოსდის.

ერთმა კრიტიკოსმა ძალიან მოსწრებულად შენიშნა, რომ პალანიკის პერსონაჟები ყოველდღიურ ცხოვრებას ისე უყურებენ, როგორც თავსახურს მოთუხთუხე ორთქლის ქვაბზე, სადაც ადამიანთა სისასტიკე დუღს და გადმოსვლას ლამობს.

მართლაც ასეა.

(more…)

Read Full Post »

მოლის საბავშვო ბიბლიოთეკა

მოლის საბავშვო ბიბლიოთეკა :)
რაღა დროს შენი საბავშვო წიგნებიაო – ჩემთვისაც უთქვამთ და მეგობრებისგანაც გამიგია – საკითხავი დაგვიწუნეს, ნამეტანი დაგგვიანებიათო.

სხვისი არ ვიცი და მე თუ მკითხავთ – მტკნარი სისულელეა.

ერთი, რომ ლინდგრენს, როდარის და ბისეტს მკითხველის ასაკი გემოს ოდნავადაც არ უკარგავს – შედევრი შედევრად რჩება.

მეორეც, საბავშვო ისეთ წიგნს ჰქვია, რომელსაც, რაც ადრე წაიკითხავ, მით უკეთესი, თორემ არავის დაუწესებია, უფროსებმა ხელი არ დააკარონო.

ჰოდა, მეც წიგნის მაღაზიიდან როგორ გამოვალ, ფერად-ფერადი გამოცემებით დახუნძლულ განყოფილებებს თუ არ ჩამოვუარე საგულდაგულოდ -  ემანდ, ახალი არაფერი გამომრჩეს-მეთქი.

მე შენ გეტყვი, ცოტაა. პატარებისთვის მგონი, ყველაზე მეტს ბეჭდავენ გამომცემლობები და სწორადაც იქცევიან – ერთგულ მკითხველზე იმთავითვე ზრუნავენ. აბა, კერუაკის და კუტზეეს დამფასებელი ციდან ხომ არ ჩამოვარდება, შარლ პეროთი და ტუვე იანსონით თუ არ დაიწყო?!

ერთი სიტყვით, ძალიან მინდა, დღეს მოლის საბავშვო ბიბლიოთეკაზე გიამბოთ – გულის სიღრმეში ყველაზე მეტად რომ მიყვარს.

(more…)

Read Full Post »

Tropic of Cancer 1961 Grove Press edition

ამბობენ, ამ კაცს დიალოგები არ უყვარსო.

არ უყვარს რა… არ სჭირდება უბრალოდ. მუდმივად მონოლოგის რეჟიმშია ჩართული და ყველაფერი მშვენივრად გამოსდის. თანამოსაუბრეების გარეშეც ახერხებს, საზოგადოებას სიძულვილი და ფურთხი ხელთათმანივით ესროლოს სახეში.

ან რა დიალოგი უნდა ვესტიბიულში განცდილ ორგაზმს, მკბენარის წყალობით დამეგობრებულ ბორისს და ელზას, რომელიც “ყველას ფეხებზე ჰკიდია, მხოლოდ ხმარობენ”… კლოდს, რომელსაც მეძავისთვის დამღუპველი თვისებები ჰქონია – “გულიც, ნამუსიც და პეწიც”… ახლა ნანანთათი? აი, ის ინდუსი, ცირკ “მედრანოს” ადამიან-გველს რომ ჰგავს. მერე ვან ნორდენი, “ცხოვრებაში მხოლოდ კითხვა, ოცნება და წერაობა” რომ აინტერესებს…

სახეების ამ კალეიდოსკოპს მუდმივი შიმშილი, ხეტიალი, თავშესაფრის განუწყვეტელი ძიება ახლავს თან. ჰო, კიდევ ქალები, უამრავი ერთჯერადი ქალი და ბევრზე ბევრი სექსი. ამ ყველაფერს ავტორი ისე ოსტატურად გვიამბობს, ისეთი ლაღი თხრობის მანერა აქვს, რომ აქა–იქ მიმობნეული ძუნწი დიალოგები სულ არ გვეჩვენება ცოტა.

არავინ თქვას, ჰენრი მილერის “კირჩხიბის ტროპიკი” მომეწონაო, მაინც არ დავუჯერებ. აი, თუ მეტყვის, დავიწყე და ვეღარ მოვწყდიო, ეჭვიც არ შემეპარება და, ჩემი მხრიდან, იმასაც დავამატებ, რომ ეს წიგნი, ერთხელ მაინც, ყველამ უნდა წაიკითხოს.

(more…)

Read Full Post »

jeeves and wooster cartoon

მე სერიოზული ადამიანი გახლავართ.

უნდა ვაღიარო, ზოგჯერ ზედმეტად სერიოზულიც კი.

რას ვიზამთ – ულმობელმა ცხოვრებამ დამასვა დაღი. თან, არც პროფესია მაქვს ისეთი, ენის თლიფინით ლაპარაკს და ხუმრობას რომ მიმაჩვიოს.

ჰოდა, ხანდახან რამდენიმე ყლუპი იუმორი ჰაერივით მჭირდება. ეს კი ცოტა რთული საკითხია – ჯერ ერთი, ირგვლივ, ძირითადად, ჩემსავით სერიოზული ადამიანები მახვევია, მეორეც – ცხვირი სულ წიგნებში მაქვს ჩარგული.

დიოგენეს” გაახარებს ღმერთი -  “ბიბლიოთეკაში” ისეთი რომანი შეიტანა, ეს დეფიციტური იუმორი ყლუპებით კი არა, ჩაფებით მოიძებნება. სასაცილო საკითხავი აქამდეც არაერთხელ მომხვედრია ხელთ, მაგრამ, კარგა ხანია, არაფერს გავუხალისებივარ ისე, როგორც ვუდჰაუსის “დაიკიდე, ჯივზ!”-მა მოახერხა.

დასაწყისს ძლივს ვიყავი გაცდენილი და უკვე ისე ვხარხარებდი, ოჯახის წევრებმა ლამის სასწრაფო გამოიძახეს – ეგონათ, ნერვული აშლილობა დამემართა გადაღლილობის ფონზე.

გავიცინებდი, აბა, რას ვიზამდი! ჯერ მარტო შეყვარებული ადამიანის მენიუ ნახეთ:

‘მკაცრი დიეტა – არავითარი სოსისები, ნამცხვრები და, მით უმეტეს, ლორი!”

(more…)

Read Full Post »

"ედრიან მოულის საიდუმლო დღიური". გამომცემლობა "დიოგენე". თბილისი, 2013

ბრიტანელები ყოველთვის სერიოზული ხალხი მეგონა.

ხომ გესმით – ტრადიციები, კონსერვატიზმი, ფაივ ო’ქლოქი, დედოფალი ვიქტორია და რამე…

მაგრამ 13¾ წლის ბიჭი ასეთი შინაგანი ტრაგიზმით აღსავსე თუ იქნებოდა, ნამდვილად ვერ წარმოვიდგენდი. ეტყობა, მის ასაკში სათანადო სიღრმე და ანალიზის უნარი მაკლდა.

სანაძლეოს დავდებ, ვერ მიხვდებით, ვისზე ვლაპარაკობ. იმიტომ, რომ ეს წიგნი სულ ცოტა ხნის წინ თარგმნეს ქართულად და გასულ კვირას ამაყად ვიდექი პირველი მყიდველების რიგში. იქამდე, უნდა გამოვტყდე, არც სიუ ტაუნსენდის სახელი გამეგონა და არც მის პერსონაჟზე – ედრიან მოულიზე მსმენოდა.

არადა, ნისლიან ალბიონზე ეს, ოჯახური პრობლემებისგან, უიღბლო სიყვარულისაგან და ვულგარული აკნესაგან გატანჯული მოზარდი თვით შერლოკ ჰოლმსივით ცნობილი და პოპულარული ყოფილა.

ცხონებული ბებია კი მასწავლიდა – “ნუ დასცინი სხვასაო, გადაგხდება თავსაო” – მაგრამ რა ვქნა, ეს ბიჭი ისე გვიყვება თავის პრობლემებზე, მეცინება და მომკალით, თუ გინდათ.

(more…)

Read Full Post »

პოლ ოსტერი, ჯ. მ. კუტზეე. "აქ და ახლა". გამომცემლობა "დიოგენე'. თბილისი, 2013

ძვირფასო ბიბლიოფილებო, გულზე ხელი დაიდეთ და მითხარით, რამდენჯერ გითქვამთ დანანებით, ესა და ეს წიგნი, ჰინდის და სუაჰილის ჩათვლით, ყველა ენაზე გადაუჭიკჭიკებიათ და მაინცდამაინც ქართული ვერსია არ მოგვეპოვებაო…

ან რამდენჯერ გაგხარებიათ, საყვარელი მწერლის ცინცხალ რომანს უმალ ჩვენეული თარგმანიც რომ მოჰყოლია…

და ინგლისურ ორიგინალს გადმოქართულებული ვარიანტი რომ დაასწრებს, ამაზე რას იტყვით?

ა, ბატონო, თუ არ გჯერათ – “აქ და ახლა“  დასავლურ ბუქსთორებში მხოლოდ მარტში გამოჩნდება, ქართულად კი უკვე აგერ მიდევს, მაგიდაზე.

როგორ მოახერხეს, “დიოგენეს” ჰკითხეთ – უკეთ აგიხსნიან. მე წიგნზე უნდა გიამბოთ.

(more…)

Read Full Post »

Older Posts »

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 1,361 other followers

%d bloggers like this: