ჩემი საყვარელი მწერალია-მეთქი, რომ გითხრათ, მთლად გულწრფელი ვერ ვიქნები.
ყველა წიგნს ნამდვილად დიდი ინტერესით ვკითხულობ, ოღონდ, თაროზე რომ შემოვდებ, გადაკითხვის სურვილი იშვიათად მიჩნდება ხოლმე.
ცხადია, ამით არც მესიე მიშელს აკლდება რამე და, იმედია, არც მე.
პირველად “პლატფორმა” ჩამივარდა ხელთ და, ცოდვა გამხელილი ჯობს, ირმა ტაველიძის და ახალი სერიის ეშხით უფრო წავიკითხე. გეხსომებათ – ის სერიაა, “თანამედროვე მსოფლიო კლასიკა“, უელბეკს “მე წითელი მქვია”, “ბუზთა ბატონი”, “ულისე” და “სენიორ პრეზიდენტი” რომ მოაყოლეს.
“ბრძოლის ველის განვრცობამ” იმედი გამიცრუა – გემრიელად კი დაიწყო, მაგრამ…. დასასრულისგან, აშკარად, მეტს ველოდი.
“ელემენტარული ნაწილაკები” რუსულად დავაგემოვნე, “ქინდლში”. მშვენიერი თარგმანი გამოდგა, სხვათა შორის.
“სანტაში” მორიგი ვიზიტის დროს კი ახლად გადმოქართულებულ რომანს გადავაწყდი.
