Molly Bloom's Day™

მართალია, მოლი ბლუმის ბლოგს მეტწილად უფროსები სტუმრობენ, მაგრამ, მერწმუნეთ, საინტერესო საკითხავი პატარებისთვისაც უხვად მოიძებნება. ვერაფრით დავუშვებდი, რომ ჩემს ნორჩ ვიზიტორებს, მეტისმეტად სერიოზული თემების გამო, თავი დაჩაგრულად ეგრძნოთ, ამიტომ, საგანგებოდ მათთვის, საბავშვო გვერდი შევქმენი.

მოლის საბავშვო ბიბლიოთეკა

რაღა დროს შენი საბავშვო წიგნებიაო – ჩემთვისაც უთქვამთ და მეგობრებისგანაც გამიგია – საკითხავი დაგვიწუნეს, ნამეტანი დაგგვიანებიათო.

სხვისი არ ვიცი და მე თუ მკითხავთ – მტკნარი სისულელეა.

ერთი, რომ ლინდგრენს, როდარის და ბისეტს მკითხველის ასაკი გემოს ოდნავადაც არ უკარგავს – შედევრი შედევრად რჩება.

მეორეც, საბავშვო ისეთ წიგნს ჰქვია, რომელსაც, რაც ადრე წაიკითხავ, მით უკეთესი, თორემ არავის დაუწესებია, უფროსებმა ხელი არ დააკარონო

ცრუთა ქვეყნის ამბები

ჯაკომონი კი შემეცოდა ბოლოს – ვინ იცის, საყვარელ პარიკებს მდინარეს რომ ატანდა, როგორ იტანჯებოდა. რაღაცას ეუბნებოდა კიდევ, მაგრამ ვერ გავიგონე – ჯელსომინო რომ მღეროდა და სვეტს ანგრევდა, იქ ვიყავი, ჰოდა, ცოტა არ იყოს, დავყრუვდი.

კიდევ კარგი, პოსტის წერას სმენა არ სჭირდება, თორემ ცუდად იქნებოდა საქმე.

არა, ხომ ვართ ბლოგერები ყველაზე მაგარი ხალხი? ფეხცანცარაზე ვამბობ, რასაკვირველია…

აივენჰო, გულივერი, მაუგლი და სხვები – უკან, ბავშვობაში

დასაწყისი ახლობელი და მშობლიური გამოდგა – “ტომ სოიერის თავგადასავალი“ ორ ეგზემპლარად მომეძებნებოდა შინ, მაგრამ ეს სულ სხვა იყო – მალე იმდენი ნაცნობი და საყვარელი წიგნი მივუსკუპე გვერდით, თვალის მოწყვეტა მიძნელდება ხოლმე. ამ სერიის წყალობით სიყრმისეული პერსონაჟები თითქმის სრული შემადგენლობით დავაბინავე თაროზე. ახლა გადავხედავ და მიხარია, როცა ვხედავ, რომ ყველანი აქ არიან – უშიშარი მაძებარი კალე ბლუმკვისტი და მისი მეგობრები, ჭკვიანი ინჟინერი სმიტი და კაპიტანი ნემო, მამაცი რაინდი აივენჰო და მშვენიერი როენა, რობინზონი თავის პარასკევასთან ერთად, ყოჩაღი დ’არტანიანი და კეთილშობილი მუშკეტერები, საბრალო ბიძია თომა და ოქროსთმიანი ევა, ჩემი საყვარელი მეფე მათიუში, იდუმალებით მოცული გრაფი მონტე–კრისტო, მოუსვენარი მოგზაური გულივერი და ვინ აღარ…

ამბავი თაძთაბუწის​ა

ისე, ერთი შეხედვით, სასაცილო არაფერი იყო. აბა, წარმოიდგინეთ, რომ პოლი გქვიათ, თაგვი ბრძანდებით, თანაც უცნაური – ყველზე ალერგია გაქვთ თუ შემთხვევით ამ სასარგებლო რძის პროდუქტს სადმე გადაეყარეთ, დუნდულები გილურჯდებათ და კუდი კითხვის ნიშანივით გერკალებათ. მინდა, მოგახსენოთ, რომ ეს ფრიად სერიოზული პრობლემაა – იძულებული ხარ, სპეციალური, ყველსაწინააღმდეგო კოსტიუმი ატარო და შენი გასაჭირი თანამოძმეებს დაუმალო. აბა, ვის გაუგონია, თაგვს ყველი სწყენდეს?

ქროლივუდში, ტოლინებთან

არ მკითხოთ, ასე ზედმიწევნით საიდან იცი, როგორ გამოიყურებიანო. საიდან და ისეთი ილუსტრაციებია ყოველ გვერდზე, ერთ წიგნად ღირს. ვერ გეტყვით, ვინ არის ეს ლიზი დუნკანი, მაგრამ თავისი საქმის ოსტატი რომ გახლავთ, ცხადზე ცხადია. ერთი შეხედვითაც მიხვდებით, თითოეულ ნახატზე რამდენი უფიქრია – ჯერ მარტო ქროლივუდის რუკაა ისეთი, სამგზავროდ მზადებას დაგაწყებინებს. ვეღარ მოისვენებ, ისე მოგინდება, ამ უცნაურ ქვეყანას მიაგნო და კუნჭულ-კუნჭულ მოჩხრიკო. ახლა საზიზღარი წვეროსნების მიერ დატყვევებულ, მინის ქილებში გამომწყვდეულ ტოლინებს რომ დაინახავ, რაღა გაგაჩერებს – დაიჭერ ლიზი დუნკანის რუკას ხელში, რკინის ქალამნებს ამოიცვამ და ამ საყვარელი პაწაწუნების დასახმარებლად გაეშურები.

თეთრი ვარდები ბანდიტების კვალდაკვალ

რას არ გაკეთებინებს შიმშილი ადამიანს… წარმომიდგენია ვიქტორ ბლუმკვისტის სახე, როცა აღმოაჩენდა, რომ მისმა საყვარელმა ვაჟიშვილმა ერთი თვის ჯამაგირის ანგარიშში ნახევარი დუქანი დაუცარიელა. ისე, უდანაშაულო ხალხის გადარჩენაზე რომ მიდგება საქმე, კილოგრამობით ძეხვი, კარაქი, სოსისი, ყველი, შოკოლადი, შაქარი და კაკაო რაღა მოსატანია – წინ, საგმირო საქმეებისაკენ! შხერებში კუნძული გველოდება, სადაც რასმუსი გულჩვილ ბანდიტ ნიკეს აგიჟებს, ევა-ლოტა კი არამზადა ინჟინერი პეტერსის ნერვებზე თამაშობს. თურმე, ტყვეობაშიც შეიძლება, თავი შეიქციოს კაცმა, თანაც როგორ…

მგოსანი ბიდლის ჯადოსნური ზღაპრები

მაშინ, რასაკვირველია, წარმოდგენაც არ მქონია, რომ სადღაც, შორს ისეთი ბავშვები ცხოვრობდნენ, სულ სხვა ამბებს რომ ისმენდნენ ძილის წინ. თანაც, მიუხედავად იმისა, რომ ყურიც კი არასოდეს მოეკრათ ეშმაკი კომბლეს, მზაკვარი ბაბა-იაგას, მოხერხებული პეტრუ-ნახშირიჭამიას თავგადასავლებისთვის, მაინც ალმაცერად გვიყურებდნენ და გულის სიღრმეში ვეცოდებოდით კიდეც – მათ თვალში საბრალო, უვიცი პატარა მაგლები ვიყავით, რომლებსაც წარმოდგენა არ ჰქონდათ, რომ შუა საუკუნეებში იორკშირელმა მგოსანმა ბიდლმა გასაოცარი ზღაპრები დაწერა.

მოლი ბლუმის და პიტერ ბლადის ოდისეა

ამის მერე კიდევ რამდენჯერმე გავედით ზღვაში. “არაბელად” მონათლული საფლაგმანო ხომალდის უკანასკნელი ბრძოლაც ჩემი თვალით ვნახე და ბლადის ცრემლებიც, იმ მატრაკვეცასთან კაპიტნის შეხვედრასაც ვუთვალთვალებდი (მინდა, გითხრათ, სულაც არ მრცხვენია) და როცა მივხვდი, რომ ჩვენს ხიფათით აღსავსე ცხოვრებას გაგრძელება აღარ ეწერა, დანანებით დავხურე წიგნი, როგორც კარს მიუკეტავენ ხოლმე სახლიდან წასულ ადამიანს.

ზღაპრების ქარავანი

ამ ყველაფერმა ელვის სისწრაფით ჩამიქროლა თვალწინ და მხოლოდ კარგა ხნის მერე მივხვდი, რომ ყურებამდე პირგახეული, ბრიყვულ-ბედნიერი გამომეტყველებით ვიდექი შუა მაღაზიაში და მივიწყებულ, თუმცა ძველებურად საყვარელ წიგნს ვფურცლავდი… მერე რა, რომ ილუსტრაციებიც სხვა იყო, გვერდებიც – ახალი და პრიალა, აქ ისევ ის გმირები ცხოვრობდნენ, რომლებმაც პატარა მოლის გულში სამუდამოდ დაიდეს ბინა და ახლა, შორეული კუნჭულიდან თავდახსნილები, ხელს მიქნევდნენ, მეფერებოდნენ და მეალერსებოდნენ.

პატარა უფლისწული

ჰოდა, თავი უკვე ზრდასრული, დაბრძენებული და დაღვინებული რომ გგონია, უცებ მიხვდები, რომ ამ სიფრიფანა ბიჭმა შენზე ბევრად მეტი იცის. ისეთ საოცარ რამეებს გასწავლის, რაზეც არასოდეს დაფიქრებულხარ. თავის პაწაწინა პლანეტაზე გიამბობს – როგორ აკრიალებდა და ასუფთავებდა ჯუჯა ვულკანებს, როგორ უვლიდა ვარდს და გულზე შემოწოლილი სევდის გასაქარვებლად როგორ უყურებდა მზის ჩასვლას დღეში ორმოცდაოთხჯერ… აი, ამას რომ გეტყვის, ცრემლი თუ არ მოგადგა თვალზე, წასული ყოფილა შენი საქმე – უიმედოდ გაზრდილხარ…  იმასაც გასწავლის, ადრე თვითონაც რომ არ იცოდა და მხოლოდ B612 ასტეროიდის მიტოვების შემდეგ გაიგო –  რომ პასუხს აგებ მათ წინაშე, ვინც მოიშინაურე… რომ შენი ვარდი, თუნდაც ათასობით სხვა ვარდისგან არაფრით გამოირჩეოდეს, მაინც განსაკუთრებულია, იმიტომ, რომ შენია – უვლიდი, ზრუნავდი, ხოჭოებისგან და ქარისგან იცავდი… რომ მეგობრის ყოლა მაშინაც კი დიდი ბედნიერებაა, როდესაც უდაბნოში გზააბნეულს, შიმშილითა და წყურვილით სიკვდილი გემუქრება…

ყირამალა პოსტი

აი, ასე ვცხოვრობდი ბისეტის სამყაროში – ხოჭო–ფილოსოფოსის, მისის ქვითინას, მფრინავი გოჭუნას, პატარა და საყვარელი ურჩხულის, მისტერ კატანიანგის, ყვანჩალა ალისას გარემოცვაში და ჩემზე ბედნიერი ბავშვი არ მეგულებოდა დედამიწის ზურგზე. ძალიან მიყვარდა იმ ამბის მოსმენა, როგორ დადიოდა მეფე სემუელი ბებიასთან, ჩაის დასალევად, პოლისმენი არტურის და მისი ონავარი ცხენის -  ჰარის ისტორიაზე გულიანად ვხითხითებდი და ფოსტალიონი რომ მოდიოდა, თვალებდაჭყეტილი მივჩერებოდი – ჭრაჭუნა ფეხსაცმელი თუ აცვია–მეთქი.

ჩიპოლინო

ჰოდა, ახლა მითხარით, რა გული მოუთმენდა პატარა ხახვუნიას, როცა მშობელი ასეთ დღეში ეგულებოდა? დატრიალდა ჩიპოლინო, მოახლე გოგო მარწყვა და შინაურებისგან თავგაბეზრებული, მარტოსული ბიჭი – გრაფების შთამომავალი ალუბალა შეიამხანაგა. თანასოფლელებსაც ჩამოურბინა და მარტო ერთგული მეგობრები – ბოლოკა და პრასა კი არა, დინჯი პროფესორი მსხალა, მეწაღე ყურძენა და ნათლიდედა გოგრიკოც აიყოლია. შეთქმულებს ვაივაგლახით აშენებული სახლის დაკარგვით გამწარებული ნათლიმამა გოგრაც შეუერთდა და დაიწყო, მაგრამ რა დაიწყო…

ძილის წინ არწასაკითხი ზღაპრები

ამბობენ, დანიელ მწერალს საკუთარი ზღაპრები ჭირის დღესავით სძულდაო, მაგრამ, რაღა დაგიმალოთ და, არ მჯერა. უბრალოდ, ისეთ ისტორიებს გვიამბობდა, ლოგინში ჩათბუნებულმა, სიბნელეში თვალებმილულულმა ბავშვებმა რომ არ უნდა მოისმინონ – პატარა, ალერსით განებივრებული გულებისთვის  ასანთის გამყიდველი გოგოს ისტორია ზედმეტად ნაღვლიანია…  კაცმა რომ თქვას, “კალის მედგარ ჯარისკაცს“ ზღაპარსაც ვერ დაარქმევ მაინცდამაინც. ვერც “პატარა იდას ყვავილებს“, ვერც “ქალთევზას“… მეტისმეტად ბევრი ტკივილია მათში, ოღონდ, ისეთ სინათლეში და სიფაქიზეში გახვეული, როგორც ვიოლინოზე შესრულებული მინორული მელოდია… “თოვლის დედოფალიც“ კი, პატარა გერდასა და კაის სიყვარულით, ერთგულებითა და თავგანწირვით გაჯერებული ამბავი – წაიკითხავთ და აუცილებლად იგრძნობთ, როგორ მოგიჭერთ გულზე ცივი მარწუხი…

იდეალური ძიძა

ჩემს ბავშვობაში, სამწუხაროდ, ძიძების ინსტიტუტი არ არსებობდა – ბებიების თემა უფრო აქტუალური გახლდათ. შინ მეც ორი დიდედა მყავდა, თან ისეთი მზრუნველები და მოსიყვარულეები იყვნენ, ისე მანებივრებდნენ და მევლებოდნენ თავს, რომ გაეგოთ, ქარიან ამინდში ჩუმჩუმად დაძვრება ბაღში და ქოლგით მონარნარე ძიძის მოლოდინში ცას მისჩერებიაო, გული გაუსკდებოდათ.

ახალგაზრდა შერლოკ ჰოლმსი

იმედი მაქვს, ჩემს მკითხველს არ დავიწყებია, რომ მოლი ბლუმი დეტექტივების დიდი მოყვარული გახლავთ. ჰოდა, არც ის გაგიკვირდებათ, თუ ვიტყვი, რომ “შერლოკ ჰოლმსის თავგადასავალი” ადრეულ ასაკშივე ლამის ზეპირად ვისწავლე. არადა, მთავარი გმირის ბავშვობაზე ფიქრი ერთხელაც არ მომსვლია თავში. მგონი, გულწრფელად მჯეროდა, რომ განთქმული მაძებარი თავზე უჯრულა კეპით, ხელში ლუპით, პირში ჩიბუხით და, რაც მთავარია, დედუქციის უბადლო ნიჭით დაჯილდოვებული დაიბადა.

 მე თქვენ მიყვარხართ, ფრუ ასტრიდ!

მახსოვს ეს ყველაფერი და ცხოვრების ბოლომდე გადაუხდელ ვალში ვიქნები იმ ქალის წინაშე, ზუსტად 104 წლის წინ შვედეთში რომ დაიბადა.

ვალში ვიქნები ჩემი ბავშვობის გამო, რომელიც მისი წყალობით ახლაც გრძელდება.

ვერასოდეს დავუბრუნებ იმ საოცარ სინათლეს, სიფაქიზეს და ბედნიერებას, მისმა გმირებმა რომ მომიტანეს.

ერთადერთი, რაც შემიძლია, ის არის, რომ მთელი ქვეყნის გასაგონად მივულოცო დაბადების დღე და გულწრფელად და ალალად ვუთხრა:

– მე თქვენ მიყვარხართ, ფრუ ასტრიდ!

გრძელფეხება მამილო

მოკლედ, ეს პატარა ჯუდი ამქვეყნად ყველაზე საყვარელი და სასაცილო არსებაა. წერილიდან წერილამდე იცვლება, იზრდება და ჭკვიანდება, თუმცა იდეალური სულაც არ არის – ხან გამოცდაზე იჭრება, ხან, კბილის ტკივილით შეწუხებული, საზიზღარ წერილებს წერს, ხან კლასის მამასახლისის არჩევნებში მონაწილეობს და ინტრიგებს ხლართავს, ხან რომელიღაც ძელზე მიბობღავს, ხან აბრეშუმის წინდებს ყიდულობს მდიდარი თანაკურსელის გამოსაჯავრებლად, ზოგჯერ კი ისეთი პრინციპული და ჯიუტია, გაგიკვირდებათ…

კარლსონი – სახურავის სევდიანი ბინადარი

მეც და, დარწმუნებული ვარ, ჩემი მკითხველების უმრავლესობაც, სახურავის ბინადარ კარლსონს ღრმა ბავშვობიდან ვიცნობთ. ისიც ვიცი, რომ ვასასტანელი ბიჭუნას ღორმუცელა მეგობრის ხსენებაც კი მხიარულ ღიმილს იწვევს და ოინბაზობის გუნებაზე გვაყენებს. თუმცა, საქმე არც ისე მარტივადაა, როგორც ერთი შეხედვით მოგეჩვენებათ – მსოფლიოში საუკეთესო გადია, მეხანძრე, მშენებელი და შინამტანჯველების მომთვინიერებელი გულის სიღრმეში საოცრად ეული და მარტოსული არსებაა.

კაცი, რომელსაც ბავშვები ძლიერ უყვარდა

კაცი, რომელმაც “მეფე მათიუშ პირველი” დაწერა და ისე ღრმად ჩაიხედა ბავშვების სულში, როგორც სხვას არავის მოუხერხებია…

ვინც გვირგვინოსანი ბავშვის ტვირთის სიმძიმე საკუთარ ზურგზე გვაგრძნობინა…

ვინც პატარა მონარქის გულუბრყვილო და დიადი მიზნების გამო ღიმილი მოგვგვარა…

ვინც ცხარე ცრემლით გაგვაცილებინა მეფე მათიუში ჯერ უკაცრიელ კუნძულზე, მერე კი უფრო შორს – იქ, საიდანაც აღარ ბრუნდებიან…

ვინც მიატოვა ექიმის შემოსავლიანი კერძო პრაქტიკა, რათა უპატრონო ებრაელი ბავშვებისათვის „ობოლთა თავშესაფარი“ დაეარსებინა და სიცოცხლის ბოლომდე ეზრუნა მათზე…

ტელეფონით მოყოლილი ზღაპრები

ვის არ შეხვდებით ტელეფონით ნაამბობ ზღაპრებში – შოკოლადის კვერცხიდან გადმოსკუპებულ წკიპა კოსმონავტს, ბედოვლათ მონადირე ჯუზეპეს, პაწაწუნა ალისა-ქარისას, ბაბუას შემთხვევით ბოთლში რომ ჩაუვარდა, ლურჯად აკიაფებულ შუქნიშანს, რომელსაც, სამწუხაროდ, ვერ მიუხვდნენ, ზეცისკენ მიმავალ გზაზე რომ ანიშნებდა… მსუნაგეთის სამეფოშიც მოხვდებით, მუცელა მეფეების დინასტია რომ მართავს და ლავენოელი სინიორის გაქცეული ცხვირის ამბავსაც შეიტყობთ.

ნისლებში და ნისლებს მიღმა

და იწყება საშიში გზა, სადაც ერეკლეს და გამახელას პატარა, სასაცილო მაქციები, მრისხანე გველვეშაპი - გველისფერი, მორგვები და წყლის პატრონი ელოდებიან. სადაც ყოველი ნაბიჯი, შესაძლოა, უკანასკნელი აღმოჩნდეს… მაგრამ ეს გზა გასავლელია. სხვაგვარად არაფერი ეშველება ნისლში ჩაკარგულ ქვეყანას, ამაო აღმოჩნდება პატარა მახარესა და მოხუცი ანანიას თავგანწირვა, უშიშრად რომ მოიკვლევენ გზას ბურუსიდან, უვალ ბილიკებს ათვინიერებენ და სასოწარკვეთილ ადამიანებთან იმედის სხივი მიაქვთ.

ანე–კატარინე ვესტლი  –  სინათლე ჩვენს სულებში

მინდოდა, მთელი დანაზოგით გუგულიანი საათი მეყიდა აუქციონზე…

მინდოდა, ქუჩაში უსაყვარლესი ტაქსა მეპოვა და შინ წამომეყვანა, რომელსაც მერე მაჩუქებდნენ და უცნაურ სახელს –სამოვრის მილს – დავარქმევდი…

მინდოდა, მეზობლის სახლი ხანძრისაგან მეხსნა და შინ გმირივით დავბრუნებულიყავი…

მინდოდა, შუაგულ ტყეში მდგარ ძველ სახლში გადავბარგებულიყავი, რომელიც მიმიღებდა, შემიყვარებდა და მეც შევიყვარებდი, ისე, რომ ვერავინ დამაჯერებდა, თუ სადმე უკეთესი საცხოვრებელი არსებობდა…

მინდოდა, ულე–ალექსანდრესავით ერთგული მეგობარი შემეძინა…

მინდოდა, სააღდგომო არდადეგებზე მთებში გავმგზავრებულიყავი, სადაც ბევრზე ბევრი თოვლი, ულამაზესი მწვერვალები და გაყინული ტბა დამხვდებოდა და სადაც ყველაზე უჩვეულო საწოლში – თივით სავსე ბაგაში დავიძინებდი პატარა ხბოსავით…

უცნობი მუმინები

ასეთი სახლის ბინადრებს, წესით, კერიის მიტოვების სურვილი არ უნდა გაუჩნდეთ, მაგრამ როცა პლანეტას უზარმაზარი კომეტა ემუქრება, სხვა რა გზაა – პატარა მუმინტროლი და მისი მეგობარი სნიფი წარბშეუხრელად დაადგებიან შორეულ გზას ობსერვატორიისკენ – ხომ უნდა გაიგონ, რა ელის დედამიწას? მერე რა, რომ ასტრონომებთან შეხვედრის შემდეგ შიშით გულგახეთქილები ბრუნდებიან უკან, სამაგიეროდ, მუმინების ხეობაში ახლად შეძენილი ერთგული მეგობრები მოჰყავთ – თავგადასავლების დაუღალავი მაძიებელი სნუსმუმრიკი, კოკისპირულად განათლებული და უცნაური ჰემული და გულისამაჩუყებლად მომხიბლავი ფრეკენ სნორკი, მუმინტროლის ფუმფულა სატრფო, სასაცილო კუდით და ფეხზე შებმული ოქროს რგოლით, მუდმივად რომ კეკლუცობს და შეყვარებულისთვის მირთმეულ საკუთარ საჩუქრებზეც კი ეჭვიანობს…

ჩვენი ბავშვობის წიგნები

ჩემი ბავშვობის წიგნებიდან ყველაზე გემრიელად სელმა ლაგერლოფის “ნილსის და გარეული ბატების საოცარი მოგზაურობა” მახსენდება (ზაფხულში წავიკითხე და მაშინ ვინმეს რომ ეთქვა – ეს წიგნი, თავიდან, გეოგრაფიის სახელმძღვანელოდ იყო ჩაფიქრებულიო, ვერ დავიჯერებდი – სახელმძღვანელოებზე მაშინ სულ სხვა წარმოდგენა მქონდა), მოსკოვის ოლიმპიადიდან საჩუქრად ჩამოტანილი, ფერადი და მხიარული, ულამაზესი ილუსტრაციებით სავსე “ჩიპოლინო” დღემდე ღიმილს მგვრის – მახსენდება, პატარა ხახვებს, გოგრიკოს, მარწყვას, ალუბალას, ათასფეხას როგორ ვგულშემატკივრობდი…  “ვინი პუჰის” არც თუ საბავშვო ფილოსოფიას ცოტა მოგვიანებით ჩავწვდი, დაძინებით  ისე არ ვიძინებდი,  მსოფლიოს ხალხთა ზღაპრების სერიიდან ერთი ტომი მაინც არ გადამეფურცლა (განსაკუთრებით აფრიკულმა და იტალიურმა ზღაპრებმა მომხიბლა)… რასპეს “ბარონ მიუნჰაუზენისთავგადასავალმა” გულიანად მაცინა, ანდერსენის ასანთის გამყიდველ გოგონაზე დარდით კი ლამის გამისკდა პატარა გული… ასტრიდ ლიდგრენის შედევრებზე საუბარი ხომ არასოდეს მომწყინდება… როდარის “ლაჟვარდისფერი ისარი”,  პამელა ტრევერსის “მერი პოპინსი”, “პატარა უფლისწული” და სეტონ-ტომპსონის “მოთხრობები ცხოველებზე” ჩემი საყვარელი წიგნების სიას ოდნავ მოგვიანებით შეემატნენ.

ჰარი, ჩემო ჰარი

კითხვა რომ დავასრულე, სამზარეულოში სურნელოვანი ყავის ფინჯანს მივუჯექი (ეს ჭიქა მეგობარმა მაჩუქა, თანაც ერთად შევარჩიეთ და განსაკუთრებით მიყვარს – ყავას აგემრიელებს და გონებას ხსნის)  ნება-ნება ვსვამდი, პანატერიის თბილ-თბილ ბლითებს ვაყოლებდი, ფანჯრის მიღმა თოვლიან პეიზაჟს გავცქეროდი და ვფიქრობდი – მიოს კითხვისას რაღაც ბუნდოვანი აზრი გამიჩნდა და მის მოხელთებას ვცდილობდი. ცოტა ხანს ვიწვალე და ფიქრმა გარკვეული კონტურები შეიძინა – მიოს თავგადასავალში, რომელიც ლინდგრენის ერთ-ერთი ყველაზე ნაკლებად პოპულარული ზღაპარია, ჩვენთვის კარგად ნაცნობი სათვალიანი ბიჭის აჩრდილი აღმოვაჩინე.

ასტრიდი – ღიმილის ორდენის კავალერი

ძალიან მალე, მეგობრის ბიბლიოთეკაში “სახურავის ბინადარი კარლსონი” აღმოვაჩინე და ეს პატარა, მსუნაგი და გოდორა არსება ისე შემიყვარდა, საღამოობით დიდხანს ვიჯექი ხოლმე ჩაბნელებულ ოთახში, ფანჯარასთან და სულგანაბული ვაყურადებდი – საიდანმე პროპელერის ზუზუნი ხომ არ ისმის–მეთქი… ეგ კი არა, რამდენჯერმე ფანჯარის რაფაზე ფუნთუშებიანი თეფშიც დავტოვე…  უსაშველოდ მინდოდა, პროპელერიან კაცუნას ჩამოექროლა, ჩემთვის ხელი ჩაევლო და მაღლა–მაღლა, სახურავზე წავეყვანე, სადაც მოუწესრიგებელ, აყრილ–დაყრილ და ათასი ხარახურით გამოტენილ სახლში “მსოფლიოში საუკეთესო კარლსონი” ცხოვრობს… ასეთი მეგობრის ხათრით დედამიწის ზურგზე არსებულ ყველა ტორტს და დარიჩინიან ფუნთუშას შეველეოდი… ვინც მიცნობს, ისინი კარგად მიხვდებიან ჩემგან გაღებული მსხვერპლის ფასს :)