Feeds:
Posts
Comments

Archive for the ‘სტუმრად მოლისთან’ Category

Coca-Cola Art - Christmas Santa

ძვირფასო მოლი!

რიხიანად კი მოგესალმე, მაგრამ უკვე ათი წუთია, გაგრძელებას ვეძებ და ჯერ ვერაფერი მომიფიქრებია. გამოგიტყდები, დაბნეული ვარ… არადა, ჩემი დაბნევა იოლი ნამდვილად არ არის.

ვერ წარმოიდგენ, რამდენი საქმის კეთება მიწევდა ხოლმე წლების მანძილზე საკვამურებში ძრომიალისას. ძიძაც ვყოფილვარ, მზარეულიც, ჯვარი გწერიათ და მეხანძრეც (აგიზგიზებული ბუხარი დარჩათ ერთგან). შარშან, სტოკჰოლმში, ვაზასტანის უბანში, ორი ქურდბაცაცა გავკოჭე და პოლიციის მოსვლამდე ანეკდოტებით ვართობდი… ოღონდ, ბლოგერობა ჯერ არ მიცდია.

არა, ბლოგოსფერო ჩემთვის უცხო არ არის. ვორდპრესს ხშირად ვსტუმრობ (ბლოგსპოთზე ორჯერ შევიხედე და ორჯერვე კომპიუტერი გადამეწვა, ჩორვენ!) შენს ბლოგსაც ვკითხულობ… ჰოდა, შარშანდელი უსტარის შემდეგ გადავწყვიტე, ხმა ამომეღო. დაბადების დღეზე შემოგირბინე, გვარიანადაც გავერთე, პირველი კომენტარი შენთან დავტოვე და რა გასაკვირია, რომ პირველ გესტ პოსტსაც შენთვის ვწერ.

(more…)

Read Full Post »

ტესტი

დიდხანს უყურა ორ წითელ ხაზს. დახუჭავდა თვალებს, გაახელდა, ისევ ორი ხაზი იყო. ყველაფერს გაიღებდა, ოღონდ ერთი გამქრალიყო. ის კი ჯიბრზე არ ქრებოდა.

- რომ წახვალ, ჩემზე დაწერ რამეს?

ყველაფერი თავდაყირა დადგა და თუ როდესმე რამე უნდა დაეწერა, ალბათ ბოლოდან. ოღონდ ვერ მიხვდა, რატომ სთხოვა მასზე რამე დაეწერა, რადგან ბოლოს რაღაც ჩანახატის მსგავსი მეთერთმეტე კლასში დაწერა, პასკალს რომ კითხულობდა და სოფელს აკვირდებოდა.

ახალი წელი მალე შემოვა. სოფელს არაფერი ეტყობა.

უსიცოცხლობა და სიმშვიდე – ამაღამ შიმშილი არავის ემუქრება. აუტანელია ეს სიმაძღრე და სიმშვიდე, სიზანტე, კმაყოფილება – წინააღმდეგობა ჩვენი ბუნების არსთან.

“აქ აშკარად მეტყობა იმ დამთრგუნველი წიგნის გავლენა”.

კაცმა არ იცის, რამ გაახსენა ცამეტი წლის წინანდელი დღიურის ბოლო ჩანაწერი. მაშინ მიხვდა, წერა არ უნდა გაეგრძელებინა, თუ არ უნდოდა მთელი ცხოვრების განმავლობაში საკუთარი თავისთვის დაეცინა.

(more…)

Read Full Post »

- არ გინდა ჩემ ბლოგზე დაწერო?

- მე რომ წერა არ ვიცი

- დაწერ, თანაც ნახევარ საათში .

- მაშინ გინდა გაიგო როგორ წერდა ჰექსე, სანამ ჰექსე გახდებოდა?

ამ სახლში ხშირად უკრავდნენ შოპენს…

იშვიათად დადიოდნენ სტუმრები და თავად მასპინძლებიც იშვიათად ტოვებდნენ სახლს.

ამ სახლში ყველა ფანჯარა ერთ პატარა მდინარეს გადასცქეროდა, იქიდან მოვარდნილი ქარი სახლის აივნებს არწევდა და იქ ჩაძინებულ ბავშვს ზღაპარს უყვებოდა შორეულ პრინცზე… ბავშვს მისი არ სჯეროდა, მაგრამ მაინც ყოველთვის დიდი გულისყურით უსმენდა ქარს.

ოჯახის უფროსი ოთახიდან ოთახში დააბიჯებდა და ყველა ოთახის ფანჯრიდან მუდამ ერთი და იმავე პეიზაჟს უყურებდა.

ოჯახის დიასახლისი ყოველ დილით კალებს აწყობდა საოცრად დიდ ლარნაკში და მერე მთელი დღე ცდილობდა ამ ლარნაკისთვის ადგილის პოვნას.

ამ სახლში ზუსტად 6 საათზე ეძახდნენ სავახშმოდ. ვახშმის შემდეგ ოჯახის უფროსი ისევ იმ მუსიკას რთავდა, რაც ოჯახის დიასახლისს უკვე 10 წელია რაც ყოველ საღამოს ესმოდა.

ქარი უსტვენდა და ისევ იმ იდუმალ პრინცზე ყვებოდა.

(more…)

Read Full Post »

Dead Poet Society

როცა მოლიმ გესტ პოსტის დაწერა შემომთავაზა, ძალიან დავიბენი. პოსტების წერა თითქოს ადვილია, მაგრამ საკუთარ ბლოგზე, სადაც რასაც გინდა დაწერ, მერე წაშლი და შეგიძლია უსინდისოდ მოიტყუო, რომ არც დაგიწერია.  მაგრამ როცა შენთვის ძალიან საინტერესო ბლოგს პოსტით სტუმრობ, დამიჯერეთ, ძალიან რთულია. დაწერ.. წაშლი.. ისევ დაწერ.. თავში ათას სამი იდეა გიტრიალებს და მათ ყველაზე მძლავრ ფონად ერთ-ერთი გასდევს:- რომ შენ ვერ დაწერ, რომ შენ ვერ წახვალ სტუმრად.

მერე ასეთ შეგრძნებებზე დავფიქრდი და სკოლის სულ პირველი დღე გამახსენდა. სკოლა იმიტომაც გამახსენდა, რომ დღეს პირველი სექტემბერი იყო. გახსოვთ თქვენი პირველი სექტემბრები? მე ყველა მახსოვს, თერთმეტივე. პირველი მღელვარებები, სიხარულები, დაკრეფილი და ქუჩებში გაყიდული, მერე კი სხვისთვის ნაჩუქარი ყვავილები, სითბოები, სიახლეები, ბევრი ღიმილიანი სახე და ნათელი ოთახი, რომელიც ჩვენნაირმა ბავშვებმა საკუთარი ხელებით მოხატეს. რა ლამაზია არა? რა უნდა იყოს ამაზე თბილი? ალბათ დამოკიდებულება.

(more…)

Read Full Post »

პირველი დოლარის შოვნა ჭირს, თორემ მილიარდი წყალივით მოედინება.
წარწერა უცნობი მილიარდერის საფლავის ქვაზე

ძველი ანეკდოტია ასეთი – კაცი ძაღლს ჭადრაკს ეთამაშება და 5-ით 2-ს უგებს. ბილ გეითსსაც შეუძლია იამაყოს – ის იხვზე უფრო მდიდარია. მთელი 10 მილიარდით.

რომელ იხვზე? აი იმაზე – ცოტათი ჯუჯღუნა და მაინც ძალიან მხიარულ სქრუჯ მაქდაქზე.

სქრუჯ მაქდაქს (Scrooge McDuck) გონიერება და სიფრთხილე ჭუკობიდან მოსდგამს. ის არასდროს ენდობოდა აქციებს, ობლიგაციებსა და სავალუტო კურსების თამაშს, ამიტომაც მთელს თავის თანხებს ოქროსა და ძვირფას ქვებში აბანდებდა. ეს ბრძნული გადაწყვეტილება აღმოჩნდა – ამერიკის იპოთეკური ბაზარი ჩამოიშალა, ნავთობზე ფასები დაეცა და დოლარის კურსმა ვარდნა დაიწყო, მაგრამ ძია სქრუჯის ქონება მხოლოდ გაბევრდა – ამჟამად ის 44.1 მილიარდ აშშ დოლარს შეადგენს, რაც სქრუჯ მაქდაქს “ფორბსის” ყველაზე მდიდარი გამოგონილი პერსონაჟების სიაში პირველ ადგილს უნარჩუნებს.

ელიბოსი არ იყოს, ძია სქრუჯზეც ამბობენ, რომ წუწურაქიაო… (შოტლანდიელების წუწურაქობა ანეკდოტების თემაა, მაგრამ, ეს, უეჭველი, ინგლისელთა მოგონილი ანეკდოტებია) ძია სქრუჯი კი, უბრალოდ, ფიქრობს, რომ დამხრჩვალთა გადარჩენა მხოლოდ დამხრჩვალთა საქმე იყო, ამიტომ მათ ბედზე გული დიდად არ ეთანაღრება.  დარწმუნებულია, რომ ხერხი სჯობია ღონესა (Work smarter, not harder), მაგრამ შრომასაც არასდროს თაკილობს – დრო იყო, ფეხსაცმლის მწმენდავობით ირჩენდა თავს და დღემდე ინახავს ათცენტიანს – მის პირველ გასამრჯელოს. მრავალ ენაზე ლაპარაკობს და, თუ საქმეს ადგია, არაჩვეულებრივი მოსაუბრეა. მან უკეთ იცის, თქვენ რა გჭირდებათ – აკი, ესკიმოსებიც დაარწმუნა მისგან მაცივრების პარტია შეეძინათ. მაგრამ სქრუჯი პატიოსანი ბიზნესმენია და მის სიტყვას ოქროს ფასი აქვს. დარწმუნებულია, რომ “წარმატება გაიძვერათა ხვედრი არაა”, ძალიან უყვარს შვილიშვილები და სურს, მთელი თავისი ქონება მათ დაუტოვოს. თავად სქრუჯის ასაკი არვინ იცის, მხოლოდ ისაა დანამდვილებით ცნობილი, რომ პირველად 1947 წელს გამოჩნდა კომიქსების წიგნში და “უოლთ დისნის” სტუდიის (The Walt Disney Company) მხატვარმა ქარლ ბარქსმა (Carl Barks) შექმნა.

(more…)

Read Full Post »

უკვე 20 წუთია ლюკი ფანჯარასთან დგას, პერანგის ღილს აწვალებს და ცარიელ ქუჩას გასცქერის. юკიმ დაურეკა ნახევარი საათის წინ, ფლюკი ჩამოიყვანეს, დედა აქვს ნატირები, ხომ არ გვენახაო. ალბათ მალე მოვა юკი. ლюკიმ კარგად იცის რა ეცმევა юკის: ჯინსის, უსასრულოდ მოკლე ქვედაბოლო; ვიწრო, იდაყვებსა და მკერდზე გადაქექილი ყავისფერი ტყავის ქურთუკი; შოკოლადისფერი მაღალი წინდები და ლურჯი კედები.

юკი

აქვს მუქი ყავისფერი თმა,  შავი თვალები,  172 სანტიმეტრია,  იწონის 52 კილოგრამს.

შემოდგომის ბოლოს 26 წლის ხდება юკი. რვა წელია თავს და ოჯახსაც ბოზობით არჩენს და არასდროს წუწუნებს არც ის და არც მისი ოჯახი. ერთადერთი რაზეც წუხს, მისი ტყავის ქურთუკივით გადაქექილი სასირცხო ბაგეებია, რომლებიც ხანდახან ტკივილისაგან ისე უფეთქავს, რომ წვის დასაამებლად ცივი შხაპის მეტი არაფერი შველის. მალამო და საცვლები ჩანთით დააქვს. ჩანთით დააქვს მარლბორო, სანთებელა (რომელიც თითქმის არასდროს ინთება), მუქი პომადა (ყოველი შემთხვევისათვის), ყვითელი საფულე, ხელსახოცში გახვეული ორცხობილა, რომელსაც ყოველთვის დაჰკრავს იმ სუნამოს გემო, რომელი სუნამოც ჩანთაში უგდია და კიდევ ბევრი პრეზერვატივი (ხანდახან მომაკვდავებსაც უდგებათ)…

მოკლედ, юკი იმითი გამოირჩევა იმ ქალაქის სხვა ბოზებისაგან, რომ ყველას არ აძლევს, მომაკვდავებს ემსახურება. ხუთი წლის წინ, ლюკის ბაბუის ”უკანასკნელი ამოსუნთქვაც” юკი იყო. ”მიყვარხარო”, ისე ხაოდა მოხუცი კაცი, ისე ებღაუჭებოდა დამჭკნარი ხელებით მოქნილ თეძოებზე юკის, რომ კარგა ხანი სილურჯეები ვერ მოიცილა. საძინებელი კარის ჭუჭრუტანიდან უყურებდა ბაბუისა და საუკეთესო მეგობრის ძიძგილაობას ლюკი და ვერაფრით წარმოედგინა, ისეთ რა ძალას ფლობდა ეს გაჩხინკული გოგო, რომ მომაკვდავებს საიქიოში წასვლის სიმძიმეს საჯდომის ერთი მოქნევით უმსუბუქებდა. ლюკის ჩამომდნარი ბებია კი იდგა მისაღებ ოთახში, უჩვეულოდ წამოწითლებული, აღგზნებული თვალებით, მარილებისაგან დაგრეხილ თითებს იმტვრევდა და მომაკვდავი ქმრის ყოველი ”მიყვარხარ” გულში დანასავით ესობოდა. ქმრის დაკრძალვიდან ერთ კვირაში ლюკის ბებია საკუთარ საწოლში, საცვალჩახდილი და გულგახეთქილი იპოვეს. ექიმებმა დაასკვნეს, რომ მისმა ავადმყოფმა გულმა ქმრის სიკვდილს ვერ გაუძლო, თუმცა, საცვალი რატომ ჩაეხადა, ამის ამოცნობა ვეღარ შეძლეს. юკი ლюკის და ფლюკის ბავშვობის მეგობარია.

(more…)

Read Full Post »

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 1,361 other followers

%d bloggers like this: