საუბედუროდ, ან, იქნებ, საბედნიეროდ, ადამიანს მომავლის განჭვრეტა არ ძალუძს. არავინ იცის, ვის რა ელის – სად რომელი ფათერაკია ჩასაფრებული. ნებისმიერი ჰომო საპიენსი, გულის სიღრმეში მაინც, გამოუსწორებელი ოპტიმისტია და გულუბრყვილოდ სჯერა, რომ ცუდი არასოდეს არაფერი შეემთხვევა. თუმცა, ხალხური და მრავალნაცადი სიბრძნე ღაღადებს – “სიფრთხილეს თავი არ სტკივაო”. ჰოდა, იმისთვის, რომ ხვალინდელ დღეს თამამად გავუსწოროთ თვალი, კაცობრიობამ დაზღვევა გამოიგონა.
ეს სიტყვა, როგორც წესი, ცივილიზებულ სამყაროსთან ასოცირდება და, ალბათ, ცოტას თუ სმენია, რომ რისკების მართვის უძველესი ანალოგები ჯერ კიდევ თალმუდში მოიპოვებოდა – მწყემსები ვირებს აზღვევდნენ. ჰამურაბის კანონების მიხედვით კი მექარავნეები წინასწარ უთანხმდებოდნენ ერთმანეთს, რომ მოგზაურობისას ყაჩაღების თუ სტიქიის მიერ მიყენებული ზარალი თანაბრად უნდა აენაზღაურებინათ.
დაზღვევის ყადრი რომის იმპერიაშიც კარგად იცოდნენ – ლეგიონერებს საგანგებო სალაროში რეგულარულად შეჰქონდათ თანხა, რათა, დაღუპვის შემთხვევაში, ოჯახი საარსებო წყაროს გარეშე არ დარჩენოდათ. ეგვიპტური პირამიდების მშენებლებს კი სპეციალური ფონდი გააჩნდათ, ისევ და ისევ გარდაცვლილთა ან დასახიჩრებულთა ოჯახების დასახმარებლად.
პრაქტიკული გერმანელები შუა საუკუნეებშიც ორგანიზებულობით გამოირჩეოდნენ – სავაჭრო გილდიები ფინანსურ დახმარებას უწევდნენ ავაზაკებისგან დაზარალებულ ადამიანებს.
