Posted in არტი, ნატიფი ხელოვნება, tagged არტი, ბაროკო, გიორგობა, მადრიდი, მინოტავრი, ნატიფი ხელოვნება, პიტერ პაულ რუბენსი, პრადო, ურჩხული, ფლამანდური სკოლა, წმინდა გიორგი და დრაკონი on May 6, 2013 | 14 Comments »
თქმულება მოგვითხრობს, ერთი წარმართი მეფის სამფლობელო შემზარავმა გველეშაპმა გააპარტახაო.
გაპარტახებას ვინ ჩივის, მინოტავრივით ჰყვარებია თურმე ახალგაზრდა გოგო-ბიჭების შთანთქმა.
და, აი, ერთხელაც, როდესაც კენჭისყრამ თავად მეფის ასულს არგუნა შემზარავი ხვედრი, ზეციდან თეთრ ცხენზე ამხედრებული წმინდანი მოვლენია იქაურობას…
მერე რაც მოხდა და როგორც მოხდა, ყველამ მშვენივრად იცის.
ოღონდ, ეჭვი მაქვს, ყველას არ უნახავს დიდი ფლამანდიელი ფერმწერის – პიტერ პაულ რუბენსის “წმინდა გიორგი და დრაკონი”.
Posted in არტი, ნატიფი ხელოვნება, tagged არტი, ეჟენ დელაკრუა, თავისუფლება ბარიკადებზე, მარიანა, ნაპოლეონი, ნატიფი ხელოვნება, პარიზი, საფრანგეთის რევოლუცია, ტალეირანი on April 26, 2013 | 14 Comments »
სხვისი არ ვიცი და, როდესაც ამ ტილოს ვუყურებ, მე ყოველთვის ერთი ტაეპი მახსენდება ხოლმე: “თავისუფლება სულს ისე მოსწყურდა, ვით დაჭრილ ირმების გუნდს წყარო ანკარა”…
იმიტომ, რომ აქ ფუნჯის თითოეული მოსმა ამბოხითა და დაუმორჩილებლობითაა გაჟღენთილი…
მკერდმოშიშვლებული ქალი, ფრიგიული ჩაჩით თავზე, სამფეროვანი დროშით ხელში – თავისუფლებისაკენ შეუჩერებელ ლტოლვას რომ განასახიერებს…
შეიარაღებული ადამიანები მის გარშემო, სახეზე რისხვა რომ აღბეჭდიათ…
ცილინდრიანი ახალგაზრდა კაცი, რომელშიც, როგორც ამბობენ, მხატვარმა საკუთარი თავი იგულისხმა…
Posted in არტი, ფოტოგრაფია, tagged ავსტრალია, ამერიკა, აპარტეიდი, არტი, მეხიკოს ოლიმპიადა, ოლიმპიური თამაშები, პიტერ ნორმანი, პოლიტიკა, პროტესტი, რასიზმი, სეგრეგაცია, სპორტი, ტომი სმიტი, ჯონ კარლოსი, black power salute, XX საუკუნის ფოტოისტორია on April 15, 2013 | 22 Comments »
სპორტი და პოლიტიკა შეუთავსებელიაო – ეს გაცვეთილი ფრაზა ათასჯერ მაინც გექნებათ გაგონილი.
კაცმა რომ თქვას, ფრიად საეჭვო მტკიცებაა. სპორტი, დიახაც რომ, პოლიტიკაა და ეს ყველაზე კარგად, ალბათ, იმათ იციან, განსაკუთრებული დაჟინებით რომ იმეორებენ ხოლმე – ათლეტების ჭიდილთან პოლიტიკურ თამაშებს არაფერი ესაქმებაო.
მსოფლიო სპორტის ისტორია დიდ პოლიტიკას იმდენჯერ გადაუკვეთია, ფაქტებისა და კაზუსების გასახსენებლად კინკილა პოსტი ნამდვილად არ იკმარებს. ჰოდა, მოდით, დღეს მხოლოდ ერთ ამბავს მოგიყვებით – თქვენთვისაც საინტერესო იქნება და “მეოცე საუკუნის ფოტოისტორიასაც” განვაახლებ – კარგა ხანია, არაფერი დამიწერია.
Posted in ნატიფი ხელოვნება, არტი, tagged ნატიფი ხელოვნება, კოცნა, ვენა, არტი, ფსევდოპურიტანიზმი, ფიროსმანი, ფსევდომორალიზმი, გუსტავ კლიმტი, ავსტრია, სიყვარული, ოქრო, კლიმტის კლიმატი, აქტრისა მარგარიტა on April 3, 2013 | 52 Comments »
იყო და არა იყო რა, ღვთის უკეთესი რა იქნებოდა…
ოდესღაც ერთი მხატვარი ცხოვრობდა. ოღონდ ის არა, სახლ-კარი რომ გაყიდა და აქტრისა მარგარიტას მილიონი ვარდი გაუფინა ფეხქვეშ.
ეს სხვა მხატვარი იყო – სახელად გუსტავ კლიმტი ერქვა და ავსტრიელი ბრძანდებოდა, ვენელი.
ქალები უყვარდა ძალიან. ახლა მექალთანე არ გეგონოთ – უბრალოდ, მის ფერწერაში ისინი ბატონობდნენ – საიდუმლოებით მოცული, სინაზით აღსავსე ქალები. ეს კაცი სხვანაირად ხედავდა მათ შინაგან სამყაროს და სხვანაირადაც ხატავდა. მერე რა, რომ საზოგადოება ამას გამოწვევად უთვლიდა და სახეში ნასროლი ხელთათმანივით რეაგირებდა ხანდახან – კლიმტი მაინც წერდა, ვნებისა და სურვილის საბურველში ახვევდა თავის მოდელებს და ულამაზეს პორტრეტებს ქმნიდა. ფალოსური სიმბოლოები კი, რომელსაც ის ასე ხშირად იყენებდა, სხვა არაფერი იყო, თუ არა სიცოცხლის მარადიულობაზე მინიშნება.
მორალის დამცველები ბორგავდნენ და შფოთავდნენ, კლიმტი კი ქმნიდა – ძაღლი ყეფდა, ქარავანი მაინც მიდიოდა… წინააღმდეგობა მხატვრის მეამბოხე სულში მხოლოდ აღვივებდა ნაპერწკალს.
Posted in არტი, ნატიფი ხელოვნება, tagged ალბრეხტ დიურერი, არტი, გალენი, დიპტიქი, ევანგელისტები, იოანე, მარკოზი, მელანქოლიკი, მიუნხენი, ნატიფი ხელოვნება, ნიურნბერგი, ოთხი მოციქული, ოთხი ტემპერამენტის თეორია, პავლე, პეტრე, პინაკოთეკა, რეფორმაცია, სანგვინიკი, საჯარო ბიბლიოთეკა, ფლეგმატიკი, ქოლერიკი, ჰიპოკრატე on January 28, 2013 | 27 Comments »
შესაძლოა, ვინმემ იფიქროს კიდეც – ერთსა და იმავე ავტორზე ორჯერ რომ არ დაწეროს, ნუთუ მხატვრები გამოილიაო, მაგრამ დღეს, როცა ჩემი ვერნისაჟის განახლება გადავწყვიტე, ძალიან მომინდა, დიდი ნიურნბერგელის კიდევ ერთ შედევრზე მეამბნა თქვენთვის.
ალბრეხტ დიურერის “ოთხ მოციქულზე” იმდენი დაწერილა, ახალს უკვე ვეღარაფერს დავამატებ, სამაგიეროდ, გალერეას დავამშვენებ და ესეც დიდი საქმე მგონია.
ამბობენ, მხატვარმა ამ დიპტიქით მშობლიურ ქალაქს უკანასკნელი საჩუქარი უძღვნაო. შესაძლოა, მართლაც ასეა – მე-16 საუკუნის პირველი მეოთხედის მიწურულს, როდესაც ეს სურათი შეიქმნა, თავად დიურერი სამოც წელს უკაკუნებდა, ქვეყანაში კი რელიგიური ქარტეხილი ბობოქრობდა – ნიურნბერგმა ის-ის იყო, ოფიციალურად მიიღო რეფორმაცია.
ერთი შეხედვით, “ოთხი მოციქული” ბიბლიური სიუჟეტის ნაწარმოებია და ამაში არც არავის შეეპარებოდა ეჭვი, რომ არა ერთი უცნაურობა – კომპოზიციას მესამე ნაწილი აკლია. ამის გამო ხელოვნებათმცოდნეები დიდხანს თვლიდნენ, რომ ეს დაუმთავრებელი ტრიპტიქი იყო. ოღონდ საკითხავია, რატომ უნდა ეჩუქებინა მხატვარს საყვარელი ქალაქისათვის დაუსრულებელი ქმნილება, ისიც საზეიმო ვითარებაში? ამ კითხვაზე პასუხი არც ისე იოლი მოსაძებნი აღმოჩნდა და, საბოლოოდ, მკვლევარები იმ დასკვნამდე მივიდნენ, რომ სურათი უფრო ღრმა შინაარსის შემცველი გახლდათ.
Posted in არტი, ფოტოგრაფია, tagged ამერიკა, ბილ ნორტონი, დრეს-კოდი, ვაშინგტონი, პლაჟი, საბანაო კოსტუმი, სულელური კანონები, ფსევდომორალიზმი, ფსევდოპურიტანიზმი, XX საუკუნის ფოტოისტორია on December 12, 2012 | 38 Comments »
მეგობარმა მითხრა ამას წინათ – მეოცე საუკუნის ფოტოისტორიას განსაკუთრებული სიამოვნებით ვკითხულობ და შემაჯამებელ პოსტსაც ველოდები, მაინტერესებს, როგორი მოზაიკა დაიხატებაო.
პროექტის დასასრულამდე ჯერ ადრეა, თუმცა, ფინალურ აკორდზე მეც ვფიქრობ. არ ვიცი, როგორი გამოვა, ძალიან კი მინდა, ყველა სხვა სიკეთესთან ერთად, ადექვატურიც იყოს – ოცი კადრი ყველაზე დრამატული ასწლეულის დასახატად მეცოტავება… იმას ნამდვილად ვცდილობ, არც ერთი მნიშვნელოვანი შტრიხი არ გამომრჩეს და საქვეყნოდ ცნობილ ნამუშევრებს რამდენიმე შედარებით უცნობი, თუმცა მრავლისმთქმელი ფოტოც შევურიო.
ეს სურათი, შესაძლოა, ვინმეს უშნო ხუმრობა, დადგმული სცენა ან პაროდიული შარჟი ეგონოს – იმდენად კარიკატურულად გამოიყურება. არადა, ნამდვილი ამბავია და ისტორიამ მთავარი გმირის სახელიც კი შემოგვინახა. ზორბა მამაკაცი პოლიციელი ბილ ნორტონია, პლაჟზე გამოსულა, სანტიმეტრით შეიარაღებულა და ქალბატონებს საცურაო კაბების სიგრძეს უმოწმებს – ახალი კანონით. მუხლიდან 6 ინჩზე მეტად დამოკლებული ქვედაბოლოს ტარება აკრძალულია და პორნოგრაფიად ითვლება. სურათი შუაგულ ვაშინგტონშია გადაღებული, გაგანია მეოცე საუკუნეში, 1922 წელს.
Posted in არტი, ნატიფი ხელოვნება, tagged დემონი, ლერმონტოვი, მიხაილ ვრუბელი, მჯდომარე დემონი, ნატიფი ხელოვნება on November 16, 2012 | 26 Comments »
ალბათ, თქვენც, როგორც ადამიანების უმრავლესობას, უსიამოდ გაგცრათ ტანში. და იქნებ ისიც იფიქრეთ – მოლი ლატენტური ოკულტისტი ყოფილაო.
არადა, სულ სხვაგვარადაა საქმე.
ეს ამბავი დიდი ხნის წინ დაიწყო, შეიძლება ითქვას, ბავშვობაში, როდესაც, მორიგი ალბომის თვალიერებისას, მიხეილ ვრუბელის “მჯდომარე დემონს“ წავაწყდი.
სურათის სათაურისთვის თავიდან ყურადღება არ მიმიქცევია. უბრალოდ, ვიჯექი და თვალმოუშორებლად დავცქეროდი გრძელთმიანი, დაკუნთული ჭაბუკის სახეს.
არ მახსოვს, ან მანამდე და ან მას შემდეგ, რომელიმე ტილოდან ასეთი მაგნეტიზმი მეგრძნო. ემოციური და იმპრესიული ყოველთვის ვიყავი, მაგრამ, მადლობა ღმერთს, ეგზალტაციისკენ მიდრეკილება არასოდეს მქონია.
აქ კი, ახლაც არ ვიცი, რა დამემართა.
Posted in არტი, ნატიფი ხელოვნება, tagged ავანგარდიზმი, არტი, ბელა როზენფელდი, გასეირნება, თოლია ჯონათან ლივინგსტონი, მარკ შაგალი, ნატიფი ხელოვნება, პარიზი on October 31, 2012 | 61 Comments »
“…თითქოს უხსოვარი დროიდან ვიცნობდით ერთმანეთს და მან ყველაფერი იცოდა ჩემ შესახებ – ბავშვობა, ახლანდელი ცხოვრება, ისიც კი, რაც მომავალში შემემთხვეოდა. თითქოს ყოველთვის თვალს მადევნებდა და გვერდით მყავდა, არადა, პირველად ვხედავდი. უცებ მივხვდი – ეს ქალი ჩემი ცოლი იყო…“
ასე იხსენებდა ავანგარდიზმის ვირტუოზი, ებრაული წარმოშობის რუსი, შემდგომ კი ფრანგი ფერმწერი მარკ შაგალი ბელა როზენფელდთან პირველ შეხვედრას.
ეს ერთი ნახვით შეყვარება იყო.
გრძნობა, რომელმაც მხატვარს სილაღის და სიმსუბუქის შეგრძნება მოუტანა.
ქალი, რომელიც ნაადრევად წავიდა ამქვეყნიდან და მაინც შაგალის სიცოცხლის ბოლომდე დარჩა მის მუზად.
და ტილო, რომელიც სიყვარულის საგალობლად იქცა.
იმ სიყვარულის, მიწას თითქმის რომ მოსწყვიტა მუდამ დინჯი, თავშეკავებული მხატვარი.
