არ ვიცი, ვინმეს თუ მოსვლია აზრად, ამ მიმართულებით საფუძვლიანი კვლევა ჩაეტარებინა, მაგრამ თუ საქმეს მოჰკიდეს ხელი, რატომღაც, დარწმუნებული ვარ - დღემდე ცნობილ ლიტერატურულ ჟანრებს შორის ყველაზე პოპულარული დეტექტივი აღმოჩნდება.
ძნელი სათქმელია, რისი ბრალია ეს. იქნებ, ადამიანის ბუნების – ჩვენ ხომ ყველაფერი ამოუცნობი და დანაშაულებრივი ანდამატივით გვიზიდავს. ან, იქნებ, რამე სხვა საცდური და სატყუარაა… ერთი ცხადია – იმ ჩინელი მოსამართლის ამბებიდან, ლიტერატორები კაცობრიობის ისტორიაში პირველ დეტექტივებად რომ მოიხსენიებენ, ედგარ ალან პოს “ოქროს ხოჭომდე”, ჟანრის კლასიკოსებიდან ეკოს, ფამუქის, რევერტეს პოსტმოდერნისტულ რომანებამდე, უამრავი crime fiction-ია დაწერილი. ზოგი დახვეწილი და ფილიგრანული, ზოგიც – მდარე და უხარისხო…
თუმცა, ამ უკიდეგანო ზღვაშიც მოიძებნება წიგნები და ავტორები, რომელთა ლიტერატურულ ღირსებებში ეჭვის შეტანა დღემდე არავის უფიქრია, ბიბლიოგურმანები კი მათ აუგად ხსენებას ლამის მკრეხელობად ჩაგითვლიან.
აგათა კრისტის ათეულობით რომანიდან რამდენიმე მართლაც ისეთია, უხერხულად რომ აგაჩეჩინებს მხრებს – ამ პატიოსან ქალს ეს რამ დააწერინაო, მაგრამ “ათი პატარა ზანგი”, “აღმოსავლეთის ექსპრესთან” და “როჯერ ეკროიდის მკვლელობასთან” ერთად, ის წიგნია, მსოფლიოს ყველა დროის საუკეთესო დეტექტივთა სამეულში უყოყმანოდ რომ შეიტან და ერთი წამითაც არ დაფიქრდები – იქნებ, შევცდიო.
ამ ჟანრის ლიტერატურაზე წერისას, საერთოდ, ვფრთხილობ ხოლმე – ისეთი არაფერი წამომცდეს, ვინმეს პირველი წაკითხვის სიამოვნება ჩავუშხამო. ახლა კი მშვიდად ვარ – არ მეგულება დეტექტივების მოყვარული, წიგნი თუ არ მოხვედრია ხელში, ის შედევრალური რუსული ფილმი არ ჰქონდეს ნანახი, ჩემი ბავშვობის ბათუმში, ერთი ციცქნა “პიონერის” აფიშიდან რომ არ ჩამოდიოდა.
შუა ზღვაში, ღვთისგან მიტოვებულ უკაცრიელ კუნძულზე ერთმანეთს ათი სრულიად უცხო ადამიანი ხვდება, რომლებსაც, თითქოს, არაფერი აქვთ საერთო. მისის ემილი ბრენტი კონსერვატული, ძველი ყაიდის ქალბატონია, მისს ვერა კლეიტორნი – ახალგაზრდა, მომხიბვლელი
მასწავლებელი; გენერალი მაკ-არტური ჭარმაგი, ათას ომგამომვლილი ვეტერანია, ენტონი მარსტონი და ფილიპ ლომბარდი – უსაქმური ყალთაბანდები; ლოურენს უორგრეივი – ყოფილი მოსამართლეა, ედუარდ არმსტრონგი – ექიმი, უილიამ ბლორი – გადამდგარი ინსპექტორი, ცოლ-ქმარი როჯერსები – პროფესიონალი მსახურები…
ერთი შეხედვით, შეუძლებელია, ამდენად განსხვავებული პერსონაჟები რაიმემ დააკავშიროს, მაგრამ არც ასეა საქმე – მათ საშინელი საიდუმლო აერთიანებს. თითოეული მათგანის სული მიუტევებელი ცოდვით არის დამძიმებული – ისინი მკვლელები არიან, თან ისეთი მკვლელები, თავის დროზე, ნაქებმა ბრიტანულმა მართლმსაჯულებამ ვერაფერი რომ ვერ დააკლო და გამოძიებას, სასამართლოს, სამუდამო კატორღას და სახრჩობელას გადაურჩნენ. ახლა კი ანგარიშის გასწორების დროა – ამ კუნძულზე საკუთარი სიცოცხლით უნდა გამოისყიდონ დანაშაული…
და ისინიც იღუპებიან. იდუმალი შურისმაძიებელი ნაბიჯ–ნაბიჯ ახორციელებს დაუნდობელ ჩანაფიქრს – თითოეული დამნაშავე საკუთარი ფეხით მიდის სიკვდილთან – ერთი შეხედვით, არაფრისმთქმელი, სულელური საბავშვო ლექსის ზუსტი შესაბამისობით. ჰოდა, კითხულობ წიგნს, ცდილობ ამ საზარელი სპექტაკლის რეჟისორისა და მთავარი გმირის აღმოჩენას, ხან ერთზე გაქვს ეჭვი, ხან – მეორეზე, მერე ვაივაგლახით აკინძული ლოგიკური ჯაჭვი ხელში გაწყდება, დედუქციურ წიაღსვლებს თავს ანებებ და გამალებული ფურცლავ გვერდებს - ბოლოში გასვლას ჩქარობ. საფინალო აკორდი კი მართლაც შთამბეჭდავი, გამაოგნებელი და შემაძრწუნებლად დიდებულია.
აგათა კრისტის “ათი პატარა ზანგი” ბიბლიოთეკის თაროზეც მიდევს და “ქინდლშიც”, ის ძველი ფილმიც ლამის ზეპირად მახსოვს, მაგრამ ვირტუოზულად ნაქსოვი ინტრიგით და ფილიგრანულად ჩახვეული ხლართებით ყოველი წაკითხვისას თავიდან ვიხიბლები. და ისიც ვიცი, რომ ოდესმე აუცილებლად ავისრულებ ერთ უცნაურ სურვილს – სადმე ათ პატარა, შოკოლადისფერ ფაიფურის ფიგურას და იმ საბავშვო ლექსს მივაგნებ, ზანგების კუნძულზე, საბედისწერო სახლის ყველა ოთახში რომ ეკიდა და ჩემი ლიტერატურული არტეფაქტების კოლექციაში საპატიო ადგილს მივუჩენ.
მე ვერ გამოვიცანი ვინ იყო მკვლელი, ბოლო მომენტამდე :დ :დ
ვერც მე :(
მე წაკითხული არ მაქვს . . . . :( მაგრამ კრისტის ნაწარმოებებიდან ყველაზე მეტად ალბატ “5 გოჭი” მომწონს :)
ეგეც მაგარია… მანდაც პირღია დამტოვა მწერალმა :დ
არადა, კრისტი ყველაზე იოლად გამოსაცნობად ითვლება. კონან დოილი ბევრად რთულია – მანდ არც არაფერს გეუბნება. კრისტი ყველა სამხილს წინ გიდებს.
გამიკვირდა ნამდვილად – სწორედ კონან დოილი მგონია (შედარებით) ადვილი გამოსაცნობი. კრისტის მკვლელები კი ვერც ერთხელ ვერ გამოვიცანი.
კონან დოილი თითქმის არაფერს გეუბნება, თაბუ – ჰოლმსმა მამაკაცს შეხედა და თავისთვის ჩაიქირქილაო. მერე უკვე, ფინალისკენ ხსნის, რომ მუხლებზე შეუხედავს, იმას დასვრილი ჰქონია და აქედან დაუსკვნია ჰოლმსს – რაღაცას თხრიდაო.
ან, ცნობილი დეპეშები – გააგზავნა, მიიღო, წაიკითხა და რა წაიკითხა, ამას უკვე ბოლოს ამბობს.
შესაძლოა ადვილი იყოს, ოღონდ არა იმიტომ, რომ მკითხველი იმასვე ხედავს, რასაც მაძებარი.
ხოდა მაგაზე ვგიჟდებოდი. როგორც ერთ–ერთი პროფესორი (იურიდიული ფაკულტეტის, და თან კომუნისტურ პერიოდში) ამბობდა: დანაშაულებრივად დაუკვირვებელნი ვართ ადამიანები :დ
გვარი გახსოვს?
არა, იმიტომ რომ ეს წავიკითხე, ლევ შეინინის გამომძიებლის ჩანაწერებში, იქ კი გვარი არ ეწერა :(
მე ჩვენი პროფესორი მეგონა და გამიკვირდა :)
მე ჯერ არ წამიკითხავს და აუცილებლად ხვალიდანვე დავიწყებ ძებნას :)
მოვძებნე: http://lib.ru/DETEKTIWY/CHRISTIE/9piccans.txt
არც ნაწარმოები ვიცი და არც ფილმი :( ვუი, ვუი, ვუი :)
ორივეს ბმულს მოგაწვდი, როგორც კი მოიცლი :)
აუცილებლად ;)
მოლი, შეგარცხვინეთ :)
შენი ბლოგის რიგით მეოთხე მკითხველი და კომენტატორი ვარ, ვისაც შენი სამეულიდან ეს დეტექტივი არ წაუკითხავს :პ
უკვე ვეძებ: ჩემს ქინდლში უნდა გადავასკუპო მეც :)
პ.ს. პოსტში ბოლოსწინა 3 აბზაცი გამოვტოვე – წაკითხვის სიამოვნება რომ არ ჩავიშხამო
მე მაპატიეთ :((( რომელ ენაზე გირჩევნია წაკითხვა, მითხარი და ბმულს მოგართმევ დანაშაულის გამოსასყიდად :)
უკვე მოვძებნე, მოლი, და კომპიუტერშიც გადმოვიტანე :)
პირიქით, მდლობა – კარგი წასაკითხი რამ გამახსენე :)
წაიკითხე, თაბუ და იმ სამ აბზაცს მერე მოუბრუნდი :)
ფილმიც ვიცი და მოთხრობაც. მიყვარს აგათა მე, ყველაზე მეტად მაინც ” მკვლელობა აღმოსავლეთის ექსპრესში” მომწონდა და “ენდჰაუზის საიდუმლოება”
ანუ, შენ ის ძველი გამოცემა გქონია. ენდჰაუზი და ექსპრესი ერთად. მეც მაქვს და ძალიან მიყვარს <3
bavshvobashi vgijdebodi agata kristze da konan doilze:) konan doilis titkmis kvelaferi cakitxuli makvs :))
მე საჯაროში ვნახე სრული ჰოლმსიანა, გადავიკითხე და სხვათაშორის, მართლა საუკეთესო რაღაცები უთარგმნიათ. ზოგი, ახალი და ჩვენ რომ არ ვიცოდით, ისეთია, ამოხეულ გვერდს ვეძებდი – ვერაფერი გავუგე.
“იქნებ, ადამიანის ბუნების – ჩვენ ხომ ყველაფერი ამოუცნობი და დანაშაულებრივი ანდამატივით გვიზიდავს”
შესაძლოა ასეა, თუმცა მე სხვა მგონია მიზეზი. ვფიქრობ დეტექტივი შედარებით იოლი საკითხავია (легкая чтиво – როგორც რუსები ამბობენ) და მაგიტომ ეტანება ადამიანი. “რთული საქმის” კეთება (მაგალითად ეკზისტენციალური პრობლემებით დახუნძლული წიგნის კითხვა და წაკითხულის გაანალიზება და მასზე მსჯელობა) ადამიანს როგორც წესი ეზარება ან …. :)
ლოგიკურია ნამდვილად. მაგრამ მხოლოდ ეს რომ იყოს, ყველაზე პოპულარული ე.წ. “სასიყვარულო რომანები” იქნებოდა.
მისტერის თავისი დამატებითი ეშხი აშკარად აქვს.
რა თქმა უნდა მასეა, ამოუცნობი და მისტიური ხომ აკრძალული ხილივითაა და ადამიანი მისკენ უნებურად მიილტვის. თუმცა ისიც აღსანიშნავია, რომ სავარაუდოთ “სასიყვარულო რომანები” მხოლოდ დეტექტივებს, თუ ჩამოუვარდება პოპულარობით, რაც უფრო მეტად ამყარებს ჩემს ზემოთხსენებულ “თეორიას” :)
და საიენს ფიქშენი და ფენტეზი? ესეც მარტივად საკითხავია? არა მგონია, სასიყვარულო ისტორიებზე ნაკლებად პოპულარული იყოს.
და თქვენ ბევრს იცნობთ ვინც ფანტასტიკას კითხულობს? მე სამწუხაროდ არა :( და ისიც აღსანიშნავია, რომ ფანტასტიკის “სიყვარულის” მოდა (უფრო მეტად ფენტეზის ჟანრის) ბოლო დროს შეიმჩნევა, როდესაც უამრავი წიგნის ეკრანიზაცია მოხერხდა ჰოლივუდში. ვინ იყო ტოლკიენი ქართველი მკითხველისათვის ჯექსონის ეკრანიზაციამდე? ვინ იყო ჯორჯ მარტინი სერიალ “Game of thrones”-ის გამოსვლამდე?
არა, ბევრს არ ვიცნობ, სამწუხაროდ :( უფრო სწორად, ერთი ადამიანის სანაცნობი წრისთვის ბევრია, მაგრამ საერთო სტატისტიკისთვის ცოტა :(
ფენტეზი ახლა ფრიად მოდურია, ამაშიც დაგეთანხმებით, მაგრამ მე ის დროც მახსოვს, ფენტეზის და Sci fi- ს ტონობით რომ კითხულობდნენ, ჯერ ახალგაზრდა მეცნიერთა კლუბში, ფილარმონიის ქვეშ და მერე – უნის პირველი კორპუსის დარბაზში. მაშინ, არც ფილმი იყო გადაღებული და არც სერიალი.
SciFi-ს საკმაოდ სპეციფიური მკითხველი ყავს. ტექნიკური განათლების არ მქონე ადამიანისათვის ნაკლებად საინტერესო ჟანრია, რაც ამცირებს ამ ჟანრის “მომხმარებელთა” რიცხვს. ფენტეზის კი ძირითადად ახალგაზრდობა ეტანება, ვინაიდან უფროსი თაობა თვლის, რომ ზღაპრების კითხვის ასაკიდან კაი ხანია გამოვიდნენ :) მოკლედ ეს მხოლოდ ჩემი ვარაუდია და ვერავითარი სტატისტიკური მონაცემებით ვერ ვამყარებ ამ “თეორიას”, მაგრამ მაინც ვრჩები იმ აზრზე, რომ ფანტასტიკა ნაკლებად პოპულარულია ვიდრე “სასიყვარულო რომანები” და დეტექტივი :)
გარკვეული დასკვნების გაკეთება შეიძლება იმ წიგნებიდანაც, რომლებიც უკანასკნელ დროს ითარგმნა საქართველოში. როგორც წესი თარგმნიან იმას, რაც იყიდება, ანუ რასაც რეალურად ყავს მომხმარებელი. შეიძლება ვცდები, მაგრამ არ მახსოვს წიგნის მაღაზიებში ქართულად აზიმოვი, კლარკი ან ჰაინლაინი მენახოს. სამაგიეროდ ტომებად ალაგია აკუნინი, რევერტე და პამუკი :) არანაირად არ ვაკნინებ ამ მწერლების შემოქმედებას, უბრალოდ ჩემს “თეორიას” ვანვრცობ :)
პრინციპში, შენს თეორიას დავეთანხმები. ფანტასტიკას ბევრად ნაკლები მკითხველი ჰყავს, ვიდრე სასიყვარულო რომანებს და დეტექტივს. ერთადერთი, რაც მეხამუშება, წიგნების “მარტივად” და “რთულად” დაყოფაა. რამდენიმეჯერ მომისმენია, დეტექტივი “დაბალი” ჟანრიაო (კლასიკას ადარებდნენ) და ამას კატეგორიულად არ ვეთანხმები.
ტექნიკურ განათლებას რაც შეეხება, აბსოლუტური ჰუმანიტარი ვარ, მაგრამ საიენს ფიქშენს იმ დროიდან ვკითხულობ, რუსული გამომცემლობა “მირი” “ზარუბეჟნაია ფანტასტიკას” პოკეტბუკებს რომ ბეჭდავდა და “ისკატელს” და “ვაკრუგ სვეტას” ლიტერატურული დამატებები რომ მოჰყვებოდა. მაშინ, საბჭოთა კავშირში, ფენტეზიზე მეტად სამეცნიერო ფანტასტიკა იყო პოპულარული. ფენტეზის ახლაც დიი სიამოვნებით ვკითხულობ და ზღაპრებად არ ვთვლი. ისე, ნამდვილი ზღაპრებიც ძალიან მიყვარს.
კლარკი და საიმაკი თარგმნეს ამ რამდენიმე წლის წინ, მაგრამ ღრმად უხეიროდ. აზიმოვის უძველესი თარგმანი მახსოვს, “მე, რობოტი” და “მარადისობის აღსასრული” იყო ერთად. ჰაინლაინი, ორიგინალის გარდა, მხოლოდ რუსულად მინახავს.
რევერტე, აკუნინი და ფამუქი ჩემი ფავორიტი მწერლებია :) ოღონდ, ფანტასტიკის სიყვარულს ხელს არ უშლის ეს.
მე არ შემიდარებია ჟანრები და არც ვაპირებ ვინაიდან ეს სრული უაზრობაა ჩემი აზრით :) უბრალოდ გამოვთქვი საკუთარი მოსაზრება იმასთან დაკავშირებით, თუ რატომ არის ჟორჟ სიმენონი და აგატა კრისტი უფრო მოთხოვნადი (წაკითხვადი), ვიდრე მაგალითად კამიუ ან გრასი. ხოლო “მარტივი” და “რთული” მხოლოდ ტერმინებია და თუ გეხამუშებათ, შეგვიძლია სხვა, უფრო “ნეიტრალური” ტერმინები გამოვიყენოთ :)
მოსაზრება გასაგებია და ვეთანხმები კიდეც. “მარტივს” და “რთულს”, როგორც წესი, ჟანრების დამპირისპირებლები იყენებენ. თუმცა, ამ შემთხვევაში, აზრი გასაგებია და თავად როგორც მოგიხერხდებათ, ის ტერმინები მოიშველიეთ.
საერთოდ კი, ეს პოსტი იმის გარკვევას ნამდვილად არ ისახავს მიზნად, რომელი ლიტერატურული მიმდინარეობა უფრო პოპულარულია და რატომ. სულ სხვა თემაზე დავწერე.
აგათასი ყველაზე მეტად “10 პატარა ზანგი” მიყვარს და “ის” წიგნი, მისი ორი საუკეთესო (ჩემთვის) ნაწარმოები რომ არის ერთად… ფილმმაც დამაინტერესა. მოვიძიე უკვე და ვნახავ აუცილებლად… :)
ფილმში იმ დროის საბჭოთა მსახიობების საუკეთესო ჯგუფია შეკრებილი. თითქმის ყველა ვარსკვლავია.
აბა, სად მოიძე? მე ვეძებ და, ჯერჯერობით, უშედეგოდ
http://rutracker.org/forum/viewtopic.php?t=3801382
რუსულ ტორენტ-საიტზე, თაბუ. უფასოა, მხოლოდ მარტივ რეგისტრაციას ითხოვს.
დიდი მადლობა, მოლი :)
ყოველთვის ფეხს ვითრევ ტორენტებზე რეგისტრაციაზე (რატომღაც) – მეუღლის პაროლით შევალ :)
ეს წაკითხული არ მაქვს :/ სამაგიეროდ აგატა კრისტის “მივიწყებული მკველელობა” მაქვს წაკითხული, ისიც შთამბეჭდავია და აზარტში შევედი ბოლო წუთამდე ვერ გავაკვიე ვინ იყო მკვლელი :(
დეტექტივი, საერთოდ, აზარტულია. კრისტი – მითუმეტეს.
ჰოო მეც მომწონს :)
ალბათ, მაინც საბავშვო წიგნები აჯობებს ტირაჟით.
ჯოზეფა მე არ მევასება და 10 ზანგი ნამდვლად საუკეთესოა… აღმოსავლეთის ექსპრესიც მომწონს რაღაც მომენტებში, თუმცა მანდაც ბევრი სიაფანდური ვირეშმაკობებია :).
აქაც არის რა თქმა უნდა :) მაგრამ კარგადაა ძალიან დაწერილი ფსევდომისტიკურობით ქონან დოილის საუკეთესო ტრადიციებში.
ეკროიდი რომ არ მოგწონს, ვიცი :) კრისტი აფერისტიო :)))
ნწუ ეგ ეგრე არაა :)
ჰოლმსმა უკვე იცის პასუხი და საგანგებოდ მიდის,რომ დახედოს მის მუხლებს და დარწმუნდეს და ამასვე ამბობს – ის ტიპი კი არ მაინტერესებდა, მისი მუხლებიო…
ჰოდა, გამოდის რომ დოილი ინფორმაციის ნაწილს გაძლევს და თუ მაგარი ხარ უნდა მიხვდე რა შეიძლება წაეკითხა მუხლებზე ჰოლმსს ;)
აგათა 100% აფერისტია უმრავლეს შემთხვევაში :)
ჟღალთმიანთა კავშირიდან არის ეს ეპიზოდი, მილორდ და მანდ ზუსტად მახსოვს, შეხედავს, არაფერს ამბობს და მერე ამხელს, მუხლები მაინტერესებდაო. რატომ აინტერესებდა, ამას ფინალში თუ გაიგებ.
ჰოდა მაგს ვამბობ – ჰოლმსი საგანგებოდ მიდის, რომ მუხლებს დახედოს და ამას გეუბნება – ჰოდა თუ მაგარი ხარ, მიხვდი რატომ აინტერესებდა მუხლები. :) ის რომ მუხლები აინტერესებს, ეს ხაზგასმულია, უბრალოდ რა შენიშნა ესაა ბოლოს.
ესთეტური ფაქტორი გამორიცხულია – კაცია. სხვა რა უნდ მუხლებისგან ეგ უკვე უნდა მოიფიქრო. :)
ჰოდა, მეც მაგას ვამბობ – რთულია :) და მუხლებს დავხედეო, მაინც მერე ამბობს. წინასწარ არ ამხელს.
უიჰ, არ მაქვს ეს წაკითხული… :///
საერთოდ, არ ვიცი, რატომ, მაგრამ დეტექტივი ნაკლებად მიზიდავს… :/
დიდი ხანია შენთან არ შემოვსულვარ, მოლი, მე მაპატიეთ… :)) <3
ეგ არაფერი :) რა საპატიებელია :) მიხარია, რომ მოიცალე და შემოიხედე, დეტექტიური თემის მიუხედავად.
აშკარად ცნობისმოყვარეობის ბრალია. თავიდანვე იმხელა ინტრიგა იხლართება, ძნელია მოწყდე. :)
მეც ასე მგონია :)
კრსიტი მეც მიყვარს ძალიან. თუმცა ეს არ წამიკითხავს, რა ვქნა. მაგრამ სიამოვნება წინ მელის რიგირც სჩანს. არასდროს არ დავრჩენილვარ იმედგაცრუებული მისით :)
მერე, მაგას რა ჯობია… ახალ ქინდლში გადაქაჩე და ისიამოვნე :)
ზუსტად მაგას ვაპირებ :)))) ეხლა ვამბობ, ნეტავ აქამდე სად ვიყავი-მეთქი, როგორ ვარსებობდი-თქო :)
მეც დაახლოებით მასე ვარ :) რაც ქავერი ჩამოვიდა, ქინდლის გარეშე გარეთ არ გავსულვარ.
სულ ჩანთაში მაქვს და როგორც კი 15 წუთი გამოჩნდება ეგრევე ვიღებ :)
მეც მიმათვალეთ :)
გზაში კითხვას შევეჩვიე ქინდლის დამსახურებით – ასეთი თავისუფალ 20 წუთიან ინტერვალებს ცხოვრების რიტმი ადვილად არ მჩუქნის და ვსარგებლობ ხოლმე :)
გზაში და ტრანსპორტში კითხვა ჩემი ბავშვობის სიყვარულია <3
ბავშვობიდან ზღვის ავადმყოფობის მთელი სიმპტომატიკა ჩემზე ისახებოდა ტრანსპორტში კითხვისას…
ახლა მივეჩვიე – უდროობას რა ვუთხარი :)
ჩემი აგათა <3
ლიტერატურულ გემოვნებას – დიდი პლიუსი! :)
ეს არ ვიცი, უნდა წავიკითხო! :)
არ ინანებ :)
აბა,ახლა ამას კომენტარი სჭირდება? :) ერთი სითყვით-მაგარია,ორით :)-ძალიან მაგარი :)
:) ლაკონური და ამომწურავი კომენტარი :)
ეს წიგნი ქართულად მოიძებნება?
მე არსად შემხვედრია, ეთო. ინგლისურად ან რუსულად.
აუ არ ცუდიააა
ეჰ სასწრაფოდ უნდა ვისწავლო რომელიმე ენაა :D
აუცილებლად :) ისევ შენ გამოგადგება.